16 augustus

In 1976, op 2 mei, werd onze zoon geboren. Het was behoorlijk warm geweest, en ik was juist op die dag ontslagen. Uit mijn eerste ‘echte’ baan als botanicus nota bene, onverwacht, en het kwam ook tamelijk ongelegen, zacht gezegd.

Onze vroedvrouw was met vakantie, maar haar vervangster was de rust zelve en het manneke kwam ongeschonden ter wereld. Een tevreden kindje; we stonden de eerste nacht een paar keer op om te luisteren of hij nog ademde, zulke dingen doe je dan.

Toch zorgen: Joopje had een liesbreuk, moest tien dagen naar het ziekenhuis, te bezichtigen van achter glas. Het was die zomer warm en droog, net als nu. Onze tuin, het najaar voordien aangelegd met stekjes, zaden en krijgertjes was in een mum van tijd weer één grote zandbak: we woonden in Buggenum, een dorpje op de oever van de Maas, het huis was een jaar eerder nieuw opgeleverd met stoepje en tegelpaadje, beplanting naar eigen keuze.

Nog een zorg: alles zou voor ons ineens een stuk duurder worden zonder inkomen.

In de nood kreeg ik werk aangeboden van het Rijksherbarium: ik zou voor hen een aantal beekdalen in Midden-Limburg floristisch inventariseren. Vergoeding per uurhok, maar geen reiskosten. Ondertussen werd het met de dag steeds droger, en dat maakt het herkennen of determineren van zeldzame plantjes er niet gemakkelijker op.

De grote elektriciteitscentrale in ons dorp kreeg moeite met het vinden van voldoende koelwater.

Lucien van Impe won dat jaar de Tour de France vóór Joop Zoetemelk.

Uit onverwachte hoek kreeg ik beter werk aangeboden. Ik had in een vakblad iets geschreven over heemtuinen. Twee mensen bij de gemeente Rotterdam hadden dat gelezen, en vroegen of ze eens mochten komen praten. Kort en goed: ik kreeg de opdracht om een heemtuin te ontwerpen in het Zuiderpark in Rotterdam. Het vervolg: een baan, bij de gemeente Rotterdam als chef van de schooltuinen en de botanische tuin.

Joopje kreeg van een oude tante een antiek jongensjurkje van fijne Brusselse kant, wat de meest koele dracht heette te zijn in de hitte van deze legendarische zomer.

Vanaf twee mei had het niet meer geregend, geen druppel. Maar op de avond van 16 augustus, 46 jaar geleden, brak het onweer in alle hevigheid los. Joop sliep in zijn wiegje en ondertussen hebben Lea en ik voor ons gevoel uren bij het open raam staan kijken naar de verlossende regen, de knetterende bliksems en de krakende donderslagen. Heb vertrouwen, het komt allemaal weer goed, zeiden we tegen elkaar.

Otto Beaujon

Otto Beaujon