Eén meter veertig

Elk virus slijt, ook Covid 19. Misschien flakkert het nog op, maar vroeg of laat is het voorbij, en is het wachten op een even heftig nieuw virus dat de wereld op een ongelegen moment opnieuw overrompelt. Dàt het er ooit komt, is met mathematische zekerheid te voorspellen, alleen niet wanneer. Zo heeft de mensheid al duizenden jaren zulke uitbarstingen voorbij zien komen, niet minder heftig maar meestal wel beperkter in omvang. Want in het jaar 1800 was de hele wereldbevolking nog maar één miljard mensen groot, in 1960 drie miljard en in 2011 zeven miljard, terwijl we hard op weg zijn naar de acht miljard. En bovendien vliegen we rusteloos van de ene hoek van de aarde naar de andere. 't Is al vaak gezegd: we zijn met teveel.

We hebben het nu wel heel gewichtig over Social Distance, maar gek genoeg wisten we honderd jaar geleden haarfijn, dat hygiëne ons de kans bood om de meeste ziektes ver van ons bed te houden. We leerden dat we onze handen moesten wassen na het toilet en voor het eten, niet alle koekjes één voor één bevingeren, je hand voor je mond houden als je moest hoesten, afstand bewaren, altijd een schone zakdoek bij je hebben, niet iemand van dichtbij in zijn smoel gaan staan spetteren, niet boeren, geen scheten laten, de boel schoon houden, en zelfs in India (waar ze geen plee en geen bestek hadden) wist iedereen dat je alleen met je rechter hand eten in je mond stopt, en alleen met de linker je gat afveegt.

Vrouwen tipten met een subtiel parfum een stipje achter hun oren, een vleugje, en zeiden als iemand er een complimentje over maakte: Oooh! eigenlijk bent u dan te dicht bij...

Andere vrouwen hulden zich in een wolk van rozen en lavendel, als wilden ze uitroepen: Wie komt er in mijn holletje?

En vroeger zoenden we elkaar ook niet zoals nu, we vinden het tegenwoordig heel gewoon dat als je iemand maar amper kent, dat je elkaar dan drie vette smakken mag geven, zelfs kerels vinden het heel gewoon om andere kerels te laten voelen hoe hun baardgroei erbij staat.

Gingen onze grootouders naar de bioscoop, dan konden ze een kaartje Stalles kopen, met grotere stoelen die iets verder van elkaar stonden. In de schouwburg kon je ook een loge nemen, een voorloper van de skybox, waar je met genodigden bijeen zat, ver van het onfrisse volk, letterlijk dan. Want in zo'n loge kunnen ook bar onfrisse personen zitten, en je kunt er ook heel onhygiënische dingen doen.

En zo zal het nu hier ook wel weer gaan: een tijdjelang plexiglazen schermpjes, gordijntjes, en de anderhalve meter slijt gaandeweg naar één meter vijfendertig, en verder. Aan vindingrijkheid heeft het de mens nooit ontbroken. Zo zal er altijd wel een oplossing te vinden zijn voor de theaters, de festivals, de horeca, de stranden en de vliegtuigen, op naar één meter vijfentwintig, en zo verder.

Er zit niets anders op dan met z'n allen gewoon door te gaan ("je kunt toch niet anders?") tot over een jaar of tien een nieuwe heftige ziekte zich weer onaangekondigd over ons uitstort. De brugklassers van nu zijn de consumenten van straks, en misschien hebben ze er dan iets van onthouden.

Otto Beaujon