Ton de Jong stopt na twintig jaar bij scootmobielclub

‘Het was toch ons kindje’

Wie de scootmobielclub weleens voorbij heeft zien rijden, kent het beeld: een lange stoet scootmobielen, begeleiders op de fiets en onderweg vooral veel gezelligheid. Voor Ton de Jong was het ruim twintig jaar lang een vast onderdeel van zijn leven. Naar schatting legde hij in die tijd zo’n 11.000 tot 12.000 kilometer af en vrijwel iedere rit was hij erbij. Het leek allemaal zo vanzelfsprekend: iedere woensdag stond er weer een mooie tocht op het programma. Maar wie bij Ton en Truus thuis aan tafel schuift, ontdekt hoeveel werk er achter die wekelijkse uitstapjes schuilging en hoezeer het echtpaar daarin samen optrok.

Dit alles begon in 2004, toen Jeanne van Dijk bij de SWOM aanklopte met het idee om mensen met een scootmobiel samen op pad te laten gaan. Samen met Ton’s broer Piet pakten ze het initiatief op. Een jaar later raakte Ton betrokken bij de club. “Mijn broer vroeg of ik mee wilde naar Zandvoort. Daar was een bijeenkomst op het circuit waarvoor ook onze club was uitgekozen. Het was bloedheet, maar ontzettend leuk.”

Aanvankelijk ging Ton vooral mee om foto’s te maken. Toen zijn schoonzus ziek werd en Piet meer tijd aan haar mantelzorg wilde besteden, nam hij geleidelijk de organisatie over. Truus werd zijn onmisbare steun achter de schermen. “Ik leverde de foto’s en vertelde wat we hadden meegemaakt, maar Truus maakte er een mooi verhaal van”, vertelt Ton.

Inmiddels heeft Truus zo’n driehonderd verslagen geschreven. “Soms werden die stukjes behoorlijk lang, maar de mensen wilden graag teruglezen wie er allemaal bij waren en wat iedereen had gezegd of gedaan.” Ton lacht. “Dan zeiden mensen tegen mij: wat heb je weer een mooi stukje geschreven! Maar dan zei ik: ik lever het aan, Truus schrijft het.”

Ook buiten het seizoen, dat van mei tot oktober liep, was er genoeg te doen. “Ton was de hele winter bezig”, vertelt Truus. “Hij maakte fotopresentaties, onderhield de contacten met de gastadressen en stelde de roosters voor de begeleiders samen. Er kwam ontzettend veel bij kijken.”

Honderd oliebollen in de hitte

In de loop der jaren bouwde het echtpaar een bijzonder netwerk op van fruittelers, kaasboerderijen, theetuinen en particulieren die de groep gastvrij ontvingen. Dat leverde prachtige verrassingen op.

“Een keer werd een bezoek op het laatste moment afgezegd”, herinnert Ton zich. “Ik wilde toch de volgende dag met zo’n twintig mensen ergens een pauze kunnen houden. Toen sprak ik iemand bij Oudewater aan en legde het probleem uit. Hij zei meteen: kom morgen maar.”

De volgende dag was het snikheet. “Het was een graad of dertig. We kwamen daar aan, kregen koffie en wat denk je? Ze hadden meer dan honderd oliebollen gebakken! Midden in de zomer, in die hitte!” Ze gingen allemaal op. Volgens Ton en Truus waren het de lekkerste oliebollen die ze ooit hadden gegeten. Het bezoek groeide uit tot een traditie.

Ook bij Theetuin De Kwakel was de club jarenlang welkom. “De eigenaresse zei dat we ieder jaar een keer gratis mochten komen. We zijn er bijna negentien keer geweest. Dat mensen zoiets voor onze club overhebben, is toch fantastisch?”

Meer dan een middagje uit

Voor Ton en Truus draaide het vrijwilligerswerk vooral om de mensen. “Als iemand het moeilijk had, zei ik weleens: kom nou gewoon mee. We gaan een gezellige middag maken en dan kun je je hoofd even leegmaken”, vertelt Ton. Ook deelnemers die door ziekte of een ongeluk niet meer konden meerijden, werden niet vergeten. “Als we ergens oliebollen, kersen of andere lekkernijen kregen, kregen we altijd wat voor hen mee. Die mensen hoorden er nog steeds bij.”

Een bijzondere plaats in hun hart heeft Jeanne van Dijk, die aan de wieg van de club stond. Toen ze zelf niet meer kon meerijden, bleef ze kaarten schrijven bij ziekte en andere gebeurtenissen. “Met een prachtig handschrift en teksten die echt uit haar hart kwamen”, vertelt Truus. Toen Jeanne dit jaar 95 jaar werd, organiseerden Ton, Truus en andere betrokkenen een feest voor haar, compleet met fotoboek. “Ze had altijd zoveel voor anderen gedaan, maar zelf nog nooit zo’n feest gehad. Ze vond het geweldig. Dat zijn de dingen die je bijblijven.”

Veiligheid boven alles en gezelligheid voorop!

Niet iedere rit verliep zonder problemen. In twintig jaar tijd belandde er zelfs vier keer iemand met een scootmobiel in het water. Gelukkig liep het steeds goed af. Truus herinnert zich een mevrouw die tijdens haar eerste rit te water raakte. “Ze was nog maar kort weduwe en haar kinderen woonden ver weg. We hebben haar thuisgebracht, geholpen met douchen, haar spullen schoongemaakt en haar kleding gewassen. ‘s Avonds zijn we nog eens teruggegaan om te kijken hoe het met haar ging.”

“Dat deden we eigenlijk altijd als er iets gebeurde”, vult Ton aan. “Even langsgaan en vragen hoe het gaat. Het liefst zag ik iemand de week erop meteen weer meerijden, want anders durven ze misschien niet meer.”

“Veiligheid stond bij mij altijd voorop”, vertelt Ton. “Bij het oversteken stond er één begeleider aan de ene kant en één aan de andere kant. Iedereen moest veilig meekunnen.” Minstens zo belangrijk vond hij de gezelligheid. “Ik zei altijd tegen de begeleiders: ik kan ook fouten maken. Als er iets is, bespreken we dat na afloop. Onderweg moet het gezellig blijven.”

Afscheid met een brok in de keel

Inmiddels is Ton 80 jaar en vond hij het tijd om het stokje over te dragen. “Ik heb altijd gezegd dat ik op mijn tachtigste wilde stoppen. Het gaat nu nog goed, maar stel dat ik ziek word en er is niemand die het kan overnemen. Dan heb je een probleem.”

Het besluit viel niet van de ene op de andere dag. “Het was toch ons kindje”, vertelt Truus. “Die weg naar het definitieve afscheid heeft best twee jaar geduurd.” Met Jos Snel en Bets van Schaik zijn inmiddels opvolgers gevonden. Ton heeft Jos en Bets het afgelopen jaar ingewerkt en samen met Truus een min of meer draaiboek opgesteld. “Als ze ergens niet uitkomen, mogen ze natuurlijk altijd bellen”, zegt hij.

Tijdens zijn laatste rit werd Ton uitgebreid toegesproken. “Op sommige momenten moest ik toch even slikken”, bekent hij. “Als je hoort wat mensen allemaal zeggen, raakt je dat.” Zelf benadrukte hij tijdens het afscheid hoe belangrijk Truus al die jaren was geweest. Zonder haar had hij het niet gekund.

Nu tijd voor zichzelf

“We hebben zoveel jaren vrijwilligerswerk gedaan en daarnaast ook veel mantelzorg verleend”, vertelt Truus. “Nu willen we wat meer tijd voor onszelf.” Dat betekent allerminst dat de fietsen aan de kant gaan. Dit voorjaar kochten ze nieuwe exemplaren en inmiddels maakten ze alweer prachtige tochten. Door Limburg bijvoorbeeld, en onlangs nog vanuit Nijmegen via Groesbeek en Berg en Dal, zelfs een stukje door Duitsland. “Dat vinden we heerlijk”, vertelt Truus. “Met de fietsen op de trein en dan lekker al die kleine dorpjes ontdekken.”