Handwerkclub Antoniushof draait om meer dan breien

‘Gewoon gezellig en een potje ouwehoeren’

Iedere dinsdagochtend schuiven in het Atrium van de Antoniushof in Montfoort een aantal vrouwen aan met breiwerk, haaknaalden, lapjes stof en patronen. Maar wie denkt dat het alleen om breien draait, heeft het mis. “Het is gewoon gezelligheid, koffiedrinken en ondertussen mooie dingen maken”, vertelt Erna Pauw lachend. “En natuurlijk een beetje een potje ouwehoeren.”

De handwerkclub, die bij veel mensen nog bekendstaat als ‘de breiclub’, komt iedere dinsdagochtend van 10.00 tot 12.00 uur bijeen. Hoewel veel deelnemers in de Antoniushof wonen, is de club nadrukkelijk niet alleen bedoeld voor bewoners van het complex. “Mensen van buiten mogen ook gewoon aansluiten”, vertelt Diny Kroon. “Ria Leenmans woont bijvoorbeeld in De Bongerd en komt hier ook altijd.”

Volgens de vrouwen is de naam ‘breiclub’ eigenlijk achterhaald. “Er wordt tegenwoordig van alles gedaan”, legt Erna uit. “Haken, borduren, kaarten maken, knuffels maken. Het is eigenlijk gewoon een handwerkgroep.”

Meer dan alleen breien

De deelnemers nemen meestal hun eigen materialen mee. “In principe vullen we het zelf aan”, zegt Diny. “Al krijgen we soms ook wel eens wol of andere spullen gebracht.” Aan tafel wordt ondertussen volop gewerkt aan allerlei projecten. Zo worden er dekens gehaakt voor Roemenië en knuffels gemaakt voor goede doelen. “Deze knuffeltjes gaan weer naar het hospice”, vertelt Diny terwijl ze haar werk laat zien. “Dat vind ik een heel mooi doel.”

Jeane van den Bosch breit ondertussen vooral poppenkleertjes. “Als iemand vraagt of ik iets kan maken, dan zeg ik altijd: als ik een patroon kan vinden, kan ik alles maken.”

Handwerken voor het goede doel

Veel van het handwerk krijgt uiteindelijk een bestemming buiten Montfoort. “We doen eigenlijk allemaal wel iets voor een goed doel”, vertelt een van de vrouwen. “Je steekt er veel tijd in, dus dan is het fijn als het goed terechtkomt.” Zo breit Jeane onder meer poppenkleertjes voor projecten in Istanbul. “Ik heb daar ook poppen voor gemaakt”, vertelt ze. “Dan zie je zo’n kindje ermee lopen en daar doe je het voor.”

Ook de grote gehaakte dekens kosten flink wat tijd. Diny werkt al maanden aan een exemplaar. “’s Avonds zit ik thuis vaak verder te haken voor de televisie”, vertelt ze. “Ik word er rustig van.”

Volgens de vrouwen is handwerken niet alleen ontspannend, maar ook goed om scherp te blijven. “Je moet wel blijven nadenken”, zegt Erna. “Je bent met je handen bezig én met je hoofd.”

Een heel hecht groepje

Minstens zo belangrijk als het handwerken zelf, is de sociale kant van de club. “De gezelligheid maakt het leuk”, klinkt het unaniem aan tafel. “Lekker koffiedrinken, praten en ondertussen bezig zijn.” Tijdens de ochtend lopen regelmatig bewoners langs voor een praatje. “Mensen komen even kijken waar we mee bezig zijn”, vertelt Diny. “Dan zeggen ze: ‘Oh, wat leuk!’ Dat maakt het juist gezellig.”

De groep bestaat inmiddels al jaren. Volgens de dames ontstond het initiatief ooit samen met Mieke de Kok. Door de jaren heen veranderde de samenstelling van de groep wel. “Mensen zijn overleden of verhuisd”, vertelt een van de vrouwen. “Maar het blijft een heel hecht groepje.”

Nieuwe deelnemers zijn welkom, benadrukken ze. Leeftijd maakt daarbij niet uit. “Als iemand het leuk vindt om mee te doen, dan kan dat gewoon”, zegt Erna. “Je leert hier ook van elkaar. Dat is juist het leuke.”