Als de weg belangrijker wordt dan het doel

Nu mijn moeder in een hospice verblijft en haar levenseinde nadert, merk ik hoe ingewikkeld afscheid nemen kan zijn. Niet alleen vanwege het verdriet en de onzekerheid, maar ook door alles wat er tussen mensen gebeurt. Oude familiedynamieken komen boven, emoties lopen soms hoog op en iedereen probeert op zijn eigen manier grip te krijgen op iets waar we uiteindelijk geen grip op hebben.

De één zoekt nabijheid, de ander heeft behoefte aan afstand. De één wil praten, de ander juist niet. En wat voor de één goed voelt, kan voor de ander moeilijk te begrijpen zijn.

Dat maakt het soms lastig om de aandacht te houden bij waar het werkelijk om draait: mijn moeder, die afscheid neemt van het leven. En de mensen die straks zonder haar verder moeten.

Want hoe verschillend we er ook mee omgaan, uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde. Een waardig en liefdevol afscheid. Alleen hoeft de weg daarheen niet voor iedereen dezelfde te zijn. En misschien is juist dát wel het moeilijkste: elkaar die ruimte gunnen.

Die gedachte kwam opnieuw bij me op toen ik deze week bezig was met de windturbines die de provincie Utrecht in onze omgeving wil plaatsen.

Want ook daar willen we in de basis toch hetzelfde? Een leefbare, duurzame toekomst. Niemand hoeft tegen duurzaamheid te zijn om vraagtekens te zetten bij de manier waarop die wordt afgedwongen.

Stichting Windalarm en de Nederlandse Vereniging Omwonenden Windturbines stellen dat de landelijke RES-opgave van 35 terawattuur inmiddels al is gehaald. Toch blijft de provincie Utrecht vasthouden aan nieuwe windturbines op land. Niet alleen de hoeveelheid duurzame energie telt, ook de manier waarop die wordt opgewekt.

En daar wringt het voor mij. Want wanneer wordt een gekozen middel belangrijker dan het oorspronkelijke doel? Wanneer houden we op met luisteren naar mensen die dezelfde toekomst voor ogen hebben, maar daar een andere weg naartoe zien?

GroenLinks, dat al jarenlang een belangrijke stempel drukt op het Utrechtse provinciebestuur, lijkt windturbines inmiddels tot doel op zichzelf te hebben verheven. Alsof niet langer het doel de middelen heiligt, maar de middelen het doel.

Juist nu ik persoonlijk ervaar hoe belangrijk het is om ruimte te laten voor verschillende manieren om met iets ingrijpends om te gaan, vraag ik me af waarom dat in de politiek zo moeilijk lijkt.

Duurzaamheid gaat toch ook over zorgvuldig omgaan met mensen en hun leefomgeving? Over luisteren, afwegen en bereid zijn een andere weg te overwegen?

Er leiden tenslotte meer wegen naar Rome. Waarom zou er naar een duurzame toekomst maar één mogen leiden?

Sjoukje Dijkstra