Ingezonden: Eerst zonnepanelen, toen windturbines ...

Hoe het Groene Hart alsnog het kind van de rekening werd

In onze gemeente werd de energietransitie aanvankelijk lokaal ingestoken. Het college stelde voor om het buitengebied grootschalig te benutten voor zonnepanelen. Dat leidde al tot terechte zorgen over aantasting van het open landschap van het Groene Hart. Want ook dát is geen neutrale ingreep.

Daarna volgde de volgende stap. Enkele maanden later kwam de provincie met een brief over locatiekeuzes voor windenergie. Met turbines van een schaal die het landschap definitief veranderen. Daarmee werd duidelijk dat het eerdere lokale voorstel geen eindpunt was, maar een opmaat. Zonnepanelen of windturbines - het buitengebied bleef het vanzelfsprekende zoekgebied.

Laat één ding duidelijk zijn: het Groene Hart is geen energiereservoir. Niet voor zonneparken. Niet voor megawindturbines.

Zonnepanelen horen op daken, op bedrijventerreinen en op bestaande verharding. Juist daarom is het onbegrijpelijk dat bij de ontwikkeling van het nieuwe industrieterrein Tappersheul 3 de energietransitie niet vanaf het begin integraal is meegenomen. Daar liggen kansen voor grootschalige dakopwek, slimme netaansluiting, opslag en energiedeling. Dáár zou de eerste inzet moeten liggen.

In plaats daarvan wordt het open landschap steeds opnieuw als oplossing gepresenteerd. Dat is bestuurlijk gemak, geen visie.

Wie hier vraagtekens bij zet, krijgt al snel het verwijt tegen duurzaamheid te zijn. Dat is onjuist. Dit debat gaat niet over het doel, maar over de uitvoering. Over schaal, geschiktheid en zeggenschap. En over de vraag waarom nieuwe ontwikkelingen niet eerst hun eigen energievraag oplossen.

De cynische opmerking “zet dan maar een kerncentrale neer” is geen serieus voorstel, maar een spiegel. Want als werkelijk alles moet wijken voor energiedoelen, waarom zou het Groene Hart dan nog een grens zijn?

Met de verkiezingen in zicht is het tijd voor eerlijkheid. Niet elk gebied is geschikt voor grootschalige opwek. Niet elke gemeente hoeft dezelfde bijdrage te leveren. En ja - soms is nee zeggen noodzakelijk om iets waardevols te behouden.

Het Groene Hart verdient bescherming én verstandig beleid.
Dat begint lokaal. En dat begint nu.

Stichting 1575