Zeg het gewoon

Communicatie. Het klinkt al snel alsof er eerst een plan, een strategie en minstens drie vergaderingen voor nodig zijn. Terwijl het soms verrassend eenvoudig is. Vertel mensen wat er aan de hand is. En weet je het nog niet? Zeg dat dan ook.

De Rekenkamer Montfoort onderzocht hoe onze gemeente dat doet. Inwoners geven de communicatie gemiddeld een 6,6. Een voldoende, vindt het college. Een “krappe voldoende”, vindt de Rekenkamer. Ik ga me niet mengen in die cijferdiscussie. Met een 6,6 ging ik vroeger in ieder geval gewoon tevreden naar huis.

Toch zijn de verbeterpunten herkenbaar. Inwoners noemen ingewikkeld of juridisch taalgebruik, informatie die niet altijd op tijd komt en onvoldoende terugkoppeling. Volgens de Rekenkamer kan dat uiteindelijk ook het vertrouwen in de gemeente raken.

Als journalist zie ik beide kanten. Over het algemeen is mijn ervaring met de afdeling communicatie positief. Er wordt meegedacht, nagevraagd en gezocht. Bij mijn recente verhaal over dakloosheid in Montfoort bijvoorbeeld, werd zichtbaar moeite gedaan om mijn vragen zo goed mogelijk beantwoord te krijgen.

Maar zet een ingewikkeld of gevoelig dossier op tafel en het wordt soms lastiger. Dan duurt een antwoord langer, komt er een antwoord dat nét langs de vraag heen fietst of blijft een echte verklaring uit. En soms beland je uiteindelijk bij de Woo. Dat is ongeveer de journalistieke variant van: dan zoek ik het zelf wel uit.

Juist daarom bleef één zinnetje uit het rapport bij mij hangen: “Communiceren is ook van belang als er géén nieuws is: procesupdates creëren vertrouwen.” Dat lijkt een open deur, maar blijkbaar is het toch de moeite waard hem open te zetten. “We weten het nog niet” is namelijk óók een antwoord. Zeker als daarachter volgt wanneer je wél iets hoort.

Nog iets leuks uit het onderzoek: papier leeft. De brief wordt door inwoners nog altijd hoog gewaardeerd en het huis-aan-huisblad blijft vooral voor ouderen een belangrijke informatiebron. De Rekenkamer adviseert de gemeente zelfs expliciet aandacht te houden voor een goede gemeentepagina én de verspreiding van het huis-aan-huisblad.

Dat hoef je mij niet te vertellen. Op de redactie ontdekken we regelmatig hoe belangrijk een krant is zodra hij een keer níét door de brievenbus valt. Dan gaat de telefoon. Een krant kan probleemloos op de keukentafel blijven liggen totdat iemand hem niet krijgt. Dán blijkt hij ineens onmisbaar.

Misschien is dat wel het aardige van communicatie. Je kunt er dikke beleidsplannen over schrijven, nieuwe kanalen voor bedenken en de resultaten monitoren. Maar uiteindelijk willen mensen vooral weten waar ze aan toe zijn. Een begrijpelijke brief, een krant op de mat en antwoord op een vraag.

En lukt dat laatste even niet? Zeg dat dan gewoon.

Sjoukje Dijkstra