Jolande en haar stekkerdoos

Weet u het nog? Jolande Sap was in 2011 fractievoorzitter van GroenLinks, en tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen wilde zij aan Geert Wilders van de PVV duidelijk maken dat Wilders de coalitie kon opblazen door ‘de stekker eruit te trekken’. Om dat te demonstreren, trok ze live op televisie de stekker uit een meegebrachte stekkerdoos. Wilders was niet onder de indruk. Hij reageerde zoals altijd ad rem: er had bij Jolande kennelijk nooit een stekker ingezeten. Deze actie bleef haar de rest van haar politieke carrière achtervolgen. Maar was dat terecht? Persoonlijk vond ik de actie wel grappig en beeldend.

Even doordenkend, ik zou hier en daar ook weleens een stekker uit willen trekken. Uit de grootheidswaanzin, zelfoverschatting en schaamteloze zelfverrijking van de president van Amerika. Uit de tsarische en van een groot rijk dromende president van Rusland die zijn jongens voor de bus gooit. Uit de onderdrukking van het Iraanse volk. Uit de agressieve daden van de nietsontziende en  landjepik beoefenende premier van Israël. Uit het onverzettelijke en gruwelijke geweld van de leiders van Hamas. En uit, jawel, de grootheidswaanzin, zelfoverschatting en zelfverrijking van de voorzitter van de FIFA. Zelfs het voetbal is aan deze gekte onderhevig! De vorige voorzitter was erg, maar deze overtreft hem met gemak. Doe eens normaal en menselijk. Of is dat tegenwoordig te veel gevraagd?

Waar ik ook graag de stekker uit wil trekken is de eindeloze reeks bezwaar- en beroepsmogelijkheden. Dat werkt zo vertragend en frustrerend dat het vaak zijn doel voorbijschiet. Rechtszekerheid is een groot goed, maar we moeten ook durven kijken naar de maatschappelijke kosten. Het zou een tandje minder kunnen. Niet afschaffen, maar begrenzen. Het kost de maatschappij veel geld: procedures in de bezwaarfase, bij de rechtbank, in hoger beroep, en voor bepaalde onderwerpen ook nog in cassatie bij de Hoge Raad, naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en het EU-Hof van Justitie.

Dichter bij huis, ik zou niet de stekker uit de huidige coalitie van ons land willen trekken. We kunnen immers niet aan de gang blijven. Maar ik zou wel de stekker willen trekken uit de besluiteloosheid, het eindeloze overleg, het gebrek aan durf en het gedoe met en van de coalitie/oppositie. Gun elkaar eens wat, en duw niet je hakken in het zand, we moeten door! Samen, weet je wel…

Zo, dat moest ik even kwijt, en nu is het tijd voor de échte wereldproblemen. Weleens een stekkerdoos gekocht om meerdere apparaten op aan te sluiten? Dit is pas een crisis waar we allemaal mee te maken hebben! Winkels mogen er tegenwoordig wel een hamer bijleveren. De stekker eruit halen is het probleem niet, maar je krijgt hem er vaak met geen mogelijkheid in. Het is net politiek: voorstellen om zeep helpen is makkelijk, maar constructief aansluiten bij toch wel goede of noodzakelijke plannen…

De boosdoener? De kinderbeveiliging. Er zitten plastic lipjes in de gaatjes. Die moeten voorkomen dat kinderen er iets in steken, maar ze werken zo goed dat je de stekker er vaak alleen met grof geweld in krijgt. Uit pure ellende boor ik ze tegenwoordig weleens uit, anders is er geen doorkomen aan (don’t try this at home).

Zat er op de verkiezingen van (wereld)leiders maar een kinderbeveiliging…

Wim Klever