65 jaar samen: Joop en Riet Priem lachen nog iedere dag met elkaar

Aan de tuintafel, met uitzicht op een kleurrijke bloementuin die volop in bloei staat, is de sfeer ontspannen. De grappen vliegen over en weer, precies zoals ze dat al 65 jaar doen. Terwijl de fotograaf zich klaarmaakt voor een foto van het diamanten bruidspaar, kan Riet Priem (88) het niet laten haar man nog snel een aanwijzing te geven. “Niet van die gekke gezichten trekken hè.” Joop (93) glimlacht. Een gekke bek blijft achterwege, maar de toon van het gesprek is meteen gezet. Humor blijkt al snel een van de pijlers onder hun 65-jarige huwelijk.

Dat optimisme konden ze eerder dit jaar goed gebruiken. Joop en Riet belandden kort na elkaar met een longontsteking in het ziekenhuis. “Dat vonden ze een unicum,” vertelt Joop. “Ik ging zaterdag erin en zij maandag.” Inmiddels zitten ze weer samen in hun geliefde tuin, waar de lach nooit ver weg is. “We zien het optimistisch,” zegt Riet. “Er is nog zat te doen,” vult Joop aan.

Van tandartsassistente tot de liefde van zijn leven

Hun liefdesverhaal begon niet met liefde op het eerste gezicht. Sterker nog, Riet had net een verbroken verloving achter de rug toen ze Joop leerde kennen op de Kromhoutkazerne in Utrecht, waar zij als tandartsassistente werkte. “Ik had haar natuurlijk wel eens zien lopen,” vertelt Joop. “Maar op een gegeven moment kom je met elkaar in contact. Het was een gezellige avond… en daarna volgden er meer.”

Riet moet lachen. “We zijn een paar keer uit geweest en hij wilde nóg een keer. Nou vooruit dan.” Na een paar maanden vond Joop het tijd voor duidelijkheid. “Ik zei: je moet wel even beslissen wat je nou wilt.” Dat deed zij en inmiddels zijn ze 65 jaar verder.

Allebei volop in beweging

Niet alleen in hun relatie, maar ook daarbuiten stonden Joop en Riet midden in het leven. Joop voetbalde en deed aan atletiek. Daarnaast gaf hij jarenlang trainingen. Riet speelde volleybal op het hoogste niveau. Stilzitten was aan geen van beiden besteed. Ook Riet bouwde een lange loopbaan op. Na haar werk als tandartsassistente werkte ze bij een apotheek in Utrecht. Toen het gezin zich in 1972 in Montfoort vestigde, ging ze aan de slag in Antoniushof.

“Ik zei tegen moeder-overste dat ik niet katholiek was,” vertelt ze glimlachend. Het antwoord is haar altijd bijgebleven. “Zolang je maar lief bent.” Tot haar pensioen in 1998 bleef ze met veel plezier in de verzorging werken.

‘Je moet het uitpraten’

Wanneer de vraag op tafel komt wat het geheim is van een huwelijk van 65 jaar, moet Joop lachen. Even daarvoor vertelde hij nog trots dat hij op 93-jarige leeftijd al zijn eigen tanden heeft. “Dat vroeg de tandarts laatst eigenlijk ook,” zegt hij grijnzend. “Wat is nou het geheim? Maar dat vertel ik niet. Dan is het geen geheim meer.”

Riet neemt het woord over. “Natuurlijk hebben we wel eens meningsverschillen, maar je moet gewoon zeggen hoe je je voelt en daarna moet je het uitpraten. Als hij een grote mond heeft, zeg ik: ik kom straks wel terug.” Ze lacht. “Hij kan zich best snel ergeren. Dat komt door zijn militaire stem,” zegt ze plagend. Joop kan er alleen maar om lachen.

Van meubelmaker naar marechaussee

Joop begon zijn loopbaan als meubelmaker, net als zijn vader. Toch besloot hij een andere weg in te slaan. Samen met een vriend solliciteerde hij bij de marechaussee. “Het gekke was dat ik wel werd aangenomen en mijn vriend niet. Die was een paar centimeter te klein.” Na zes jaar stapte hij over naar de technische dienst van de Kromhoutkazerne. “Ik heb daar een geweldige tijd gehad,” vertelt hij. “Prinsjesdag, het Militair Gerechtshof… je maakte van alles mee.”

Na zijn pensionering bleef hij actief. Zo richtte hij op de Kromhout een hobbyclub op, die hij jarenlang met veel plezier leidde. “Tot mijn zoon op een dag zei: ‘Ik zie papa nooit.’ Toen wist ik dat het tijd was om wat gas terug te nemen.”

Montfoort werd thuis

Na hun huwelijk woonden Joop en Riet eerst in een driekamerflat in Utrecht, in de wijk Kanaaleiland. In 1972 verhuisden ze via een Defensiewoning naar Montfoort. Later betrokken ze een woning aan de Anne Franklaan, waar ze vanuit de woonkamer uitkeken over de weilanden. “We konden zelfs de Dom zien,” vertelt Joop. Een kennis voorspelde dat het gebied binnen een jaar of veertien zou worden volgebouwd. “Toen hebben we tegen elkaar gezegd: voordat ze gaan bouwen, gaan wij weg.” Uiteindelijk kochten ze hun huidige woning al vanaf het fundament. Daar wonen ze nog altijd met veel plezier.

Nog lang niet klaar

Hoewel beiden inmiddels de negentig zijn gepasseerd, genieten ze nog volop van het leven. Joop is het liefst in de tuin te vinden. “Ik zit graag te wroeten. Ik heb groene vingers. Dat heb ik van mijn vader.”

Jarenlang trokken ze er met de caravan op uit. Frankrijk, Luxemburg en de Elzas waren geliefde bestemmingen. Onlangs namen ze afscheid van hun caravan. “Dat was voor mij best moeilijk,” bekent Joop. “Ik heb mijn hele leven gekampeerd.” Riet kijkt er na zoveel jaar anders tegenaan. “Ik was het zat. Al dat inpakken, uitpakken en schoonmaken.”

Ook daar verschillen ze dus nog altijd van mening, maar het is voor hen beiden goed zoals het is. “In het ziekenhuis dacht ik ‘Daar ga ik dan’, zei Joop. Nu zit ik hier en ik ben eigenlijk nog lang niet klaar.”