Biechtstoel

Soms loop je tegen iets aan waarvan je nog niet precies weet wat je ermee moet. Zo kocht ik onlangs een oude biechtstoel uit de katholieke kerk van Montfoort. Afkomstig uit zo’n donker hokje, waar generaties gelovigen hun zonden hebben opgebiecht.

Terwijl ik ernaar keek, dacht ik: eigenlijk zouden we die biechtstoel de komende tijd op het Kasteelplein moeten zetten. Met een bordje erboven: Voor politici.

Verkiezingstijd is immers de periode van grote beloften. Mooie woorden, stevige uitspraken, overtuigde gezichten. Alles kan, alles wordt opgelost, alles wordt anders. Maar wat blijft er eigenlijk over van die beloften ná de verkiezingen?

Neem bijvoorbeeld de belofte die mij nog altijd bijstaat: de school zou niet naar de Parklaan komen. Die plannen zouden worden teruggedraaid en de school zou gewoon op de Van Damstraat blijven. Dat werd stellig gezegd. Alleen bleek later dat er al zoveel miljoenen in het andere plan zaten, dat terugdraaien vrijwel onmogelijk was.

En dan kun je twee dingen doen. Of je doet die belofte niet. Of je zegt eerlijk dat het waarschijnlijk niet haalbaar is. Maar een belofte doen waarvan je eigenlijk al weet dat de kans klein is dat je hem kunt waarmaken, dat is precies het soort zonde waarvoor die biechtstoel ooit is uitgevonden.

Begrijp me goed: ik geloof best dat veel politici het goed bedoelen. De meeste mensen die zich in de lokale politiek storten, doen dat niet voor macht of geld. Ze willen iets betekenen voor hun dorp of stad. Maar goede bedoelingen alleen zijn niet genoeg.

Want uiteindelijk stem ik niet op de mooiste belofte. Ik stem op oprechtheid. Laat dat nu precies de eigenschap zijn die onze boeren al generaties lang laten zien.

Zonder boeren verandert het landschap van Montfoort sneller dan we denken. Dan wordt het volgebouwd, volgezet met windmolens of omgevormd tot natuur op papier. Wie nu over de polders rond Montfoort uitkijkt, ziet een landschap dat al generaties lang door boeren wordt onderhouden. Maar een landschap zonder boeren is geen levend landschap. Geen bodem die wordt bewerkt en gevoed. Geen boeren die oog hebben voor weidevogels en voor het land waar ze van leven.

Daarom weet ik bij deze verkiezingen waar ik mijn stem op baseer. Niet op de grootste belofte, maar op de partij die nog naast onze boeren staat.

De biechtstoel staat inmiddels naast mijn bed. Een mooie reminder aan mezelf dat oprechtheid uiteindelijk zwaarder weegt dan de mooiste belofte.

Sjoukje Dijkstra