Even geen mening…

Het valt me steeds vaker op hoe snel we ergens iets van vinden. Een bericht, een besluit, een plan. Nog voordat het goed en wel is uitgelegd, staan de reacties al klaar. Soms scherp, soms fel, soms ronduit hard. Dat gebeurt landelijk, maar ook gewoon hier, in onze eigen stad.

Montfoort is niet groot. We komen elkaar tegen in de supermarkt, langs het sportveld, op straat. We groeten elkaar, maken een praatje en kennen vaak nog de gezichten achter de namen. Juist daardoor zou je verwachten dat we elkaar wat meer ruimte geven. Dat we de ander het voordeel van de twijfel gunnen. Toch lijkt het soms alsof we elkaar sneller beoordelen dan vroeger. We reageren, nemen stelling en trekken conclusies, terwijl het verhaal van de ander vaak nog niet eens echt gehoord is.

Natuurlijk, een mening hebben mag. Verschillen horen erbij en maken een stad levendig. Maar wat me raakt, is dat luisteren soms naar de achtergrond verdwijnt. We lijken al te weten wat we vinden voordat we echt begrijpen wat iemand bedoelt. Terwijl achter elke uitspraak een mens zit, achter elk standpunt een verhaal en achter elke reactie iemand die ook gewoon zijn best doet. Dat besef maakt het moeilijker om hard te oordelen, maar het maakt het samenleven wel zachter.

Misschien hoeft niet alles meteen een mening te zijn. Misschien mag iets ook even blijven hangen en mag een reactie soms nog even wachten. Vaker vragen hoe iemand iets bedoelt, in plaats van direct te zeggen dat het niet klopt, kan al verschil maken. Het verandert de toon van een gesprek en geeft ruimte om elkaar echt te horen. Juist in een stad als Montfoort, waar we elkaar blijven tegenkomen, is dat van waarde.

Want uiteindelijk delen we hier dezelfde straten, dezelfde winkels en dezelfde verenigingen. We leven naast elkaar, met elkaar en soms ook door elkaar heen. Misschien zit de kracht van een stad niet in hoe hard we praten, maar in hoe goed we luisteren. En soms begint dat met iets heel eenvoudigs. Even geen mening, maar eerst even mens.

Sjoukje Dijkstra