Danny

Wist jij dat Danny (burgemeester van Oudewater, red.) met zijn neus boven op de vuurwerkramp in Enschede gestaan heeft, vroeg mijn jonge collega? Nou en of, als de dag van gisteren. Mijn vader was die dag jarig (zoals elk jaar op 13 mei), broers en zussen, kleinkinderen zwagers en schoonzussen waren erbij toen het nieuws ‘s middags losbrak. Mijn Ma hield niet van televisie, en het ding stond daarom op de logeerkamer: om acht uur ging ze naar boven voor het journaal en dan voordat de reclame begon ging het ding uit en zij weer naar beneden. Maar die middag lagen we met z’n allen aan de buis gekluisterd op de twee logeerbedden, twee stoelen en aangesleepte tuinstoelen, krukjes en kussens op de grond. Ma trap op/ trap af met thee, fris en aardbeientaart.

Het moment dat het beeld na die enorme klap wegviel vergeet ik nooit: ineens keek de lens naar de lucht en was de cameraman met camera en al omvergeblazen door de knal. Zal die koppijn hebben zo met zijn bol tegen de keien, was mijn eerste gedachte. Die cameraman was Danny, die met zijn maat Marcel (de man met de microfoon) als koppeltje studenten/freelance verslaggevers door de lokale TV op pad gestuurd was om eens te gaan kijken wat er in de wijk Roombeek aan de hand was. Marcel was vooruitgegaan en overleefde de klap niet; je kunt het allemaal nalezen in het boekje ‘Brief aan Marcel” waarin Danny twintig jaar later zijn emotie en de hardnekkige gedachte dat hij Marcel had moeten tegenhouden geprobeerd heeft van zich af te schrijven. Lees het, als je dat nog niet gedaan hebt.

Door het interview op 14 april op de radio en door de documentaire van de EO (luister en kijk vooral) komt het allemaal weer boven: hoe de filmbeelden van Danny de wereld rondgingen en de lokale omroep weigerde Danny’s auteursrechten uit te betalen, de arrogante burgemeester Jan Mans die nooit excuses gemaakt heeft voor zijn nalatigheid inzake de vergunningen van F.E. Fireworks, omdat excuses als een schuldbekentenis zouden kunnen worden beschouwd.

Het dossier Jan Mans op Wikipedia is een bijzonder leerzaam stukje politieke geschiedenis waarin burgemeesters’ optreden tijdens de vuurwerkramp als ‘krachtdadig’ wordt omschreven, maar ook hoe hij na zijn hardnekkige weigering om af te treden door vrienden in de landelijke politiek van het ene baantje naar het andere doorgepromoveerd werd, onder andere als waarnemend burgemeester van Venlo, van Zaanstad, van Maastricht, van Moerdijk, van Gouda, en voorzitter van de Kamer van Koophandel in Limburg, zijn jaren uitzittend tot het pensioen hem rust en anonimiteit bracht.

Otto Beaujon