Inburgering

Mijn vriend Theo en ik waren veertig jaar geleden medeoprichters van de Vereniging De Oude Fiets (www.oudefiets.nl). Jarenlang organiseerden we ritten, workshops, driemaal een internationale bijeenkomst, markten en beurzen. Theo was een echte techneut, en was zijn werkzame leven bezig in en met het vak, bij twee rijwielbedrijven, één in Den Haag en één in Leidschendam.

Ondertussen was de gemeente Weert één van de eerste gemeentes in Nederland die een speciale opvang voor Alleenstaande Minderjarige Vluchtelingen kreeg. Een accommodatie was beschikbaar, het Nidos (de club die optreedt als voogd van de jonge vluchtelingen) keurde die goed, Weert was in rep en roer (waar hoorden we dat nog?), er kwam meteen een speciale website: www.weertdegekste.nl. Er kwamen bewonersbijeenkomsten: om stoom af te blazen, om kleding in te zamelen, om vrijwilligers te werven voor sportactiviteiten, taallessen, om kennis te maken met mensen uit de buurt en wat er verder nog allemaal aan hulp en sociale begeleiding nodig was.

Toen Theo na zijn pensionering verhuisde naar een klein huis met een grote schuur in Stramproij (nabij Weert, zijn Inge komt uit de streek) meldde hij zich aan als vrijwilliger en maakt nu donorfietsen (wrakken en krijgertjes) in orde: recht, rijdend en veilig. Want de jongens moeten ook naar school, en er was groot gebrek aan bruikbare fietsen.

Theo krijgt een budget voor materiaal van de gemeente.

Sommige jongens komen terug. Theo leert ze een band plakken, of remmen bijstellen. Hij probeert hun namen te onthouden. Iemand vraagt of hij twee dagen in de week na schooltijd mag komen helpen. Of dat mag, en wat ervan komt weet Theo nog niet, maar hij vindt het goed, en de individuele coach van de jongen zegt niet op voorhand nee.

Ik heb altijd geweten dat Theo een positief ingesteld mens was zonder vooroordelen. Hij draagt op zijn manier zijn steentje bij aan de inburgering van jonge mensen die huis, haard en vaderland hebben moeten ontvluchten, op zoek naar een nieuwe plek om een nieuw bestaan op te bouwen.

Otto Beaujon