Europese verkiezingen

Aad Kuiper

Laatst las ik de eerste column van een negentienjarige collega. Een goed geschreven column … met een oproep: ga stemmen en verdiep je er eens in. Stemmen doe ik altijd wel, maar ik ben me er eens iets meer in gaan verdiepen. Dat is nog niet eens zo gemakkelijk, want er wordt wat afgefacebookt en afge-x-t. Wat me daarbij opviel is dat sommigen zo lelijk doen over anderen, alsof die anderen geschuffeld zijn dat die anderen niet denken zoals de oneliner denkt. Gelukkig mogen we hier over allerlei zaken verschillend denken; fijn toch?! Of er worden daar meningen verkondigd alsof het feiten zijn. Volgens mij zijn feiten zaken die onomstotelijk vaststaan, of bijna onomstotelijk. Zo bleek bij nader inzien dat Pluto geen planeet was maar een dwergplaneet. Behalve de naam is er dus niet eens zo veel veranderd; geen wereldschokkende wijziging.

Maar goed, we gaan terug naar de verkiezingen. Na een beetje zoeken kwam ik achter de begrippen links en rechts en vervolgens bleek dat we Rita Verdonk destijds vast niet goed begrepen hebben. Zij vertelde dat ze noch links, noch rechts was, maar recht door zee. Dat zou wel heel mooi zijn, hoewel ik betwijfel of ze stiekem toch niet een beetje afzwaaide. Terug naar links en rechts kwamen uiterst, extreem, ultra en nog zo het een en ander bovendrijven. Zelf ben ik nooit zo van uitersten. “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”, zeiden mijn ouders regelmatig tegen me en daar probeer ik me nog steeds aan te houden. Bij uitersten, ontdekte ik, vallen slachtoffers. Zowel bij uiterst links als bij uiterst rechts. Dan blijven gewoon links en gewoon rechts en toch ook dat midden over.

‘Links is de politieke richting die streeft naar sociale gelijkheid’, las ik. Dat lijkt me wel wat, want iedereen is toch een soort van gelijkwaardig; niemand is meer of minder waard dan de ander. En verder vond ik ergens dat linkse partijen vooruitstrevend zijn en progressieve ideeën hebben. Lijkt me ook niet verkeerd; stilstaan is volgens mij geen optie.

Rechtse of conservatieve politici zijn eerder behoudend en willen de samenleving duidelijk structureren. Een beetje behoudend lijkt me ook niet verkeerd; je hoeft niet steeds alles om te gooien en een heldere structuur is ook wel prettig. Ertussenin dan; een middenpartij? Een partij die een beetje behoudend, en een beetje vooruitstrevend is en toch ook een beetje zoekt naar sociale gelijkheid. ‘Alle middenpartijen zijn één pot nat’, meent hoogleraar politicologie Tom van der Meer. Hij mist de politieke strijd die weer over idealen gaat. Dit schiet niet op, want nu weet ik het nog niet.

Kunnen ze in Den Haag en Brussel niet normaal doen? En trouwens, ook in de rest van de wereld: China wat betreft Oeigoeren, Rusland wat betreft Oekraïne, Soedan, Israël en Hamas, en zo kun je vast nog wel een tijdje doorgaan. Ik bedoel: kunnen mensen nou niet gewoon een beetje vriendelijk doen, aardig doen, rekening houden met anderen, gewoon fatsoenlijk.

Ik probeer dat wel. De wereld zal ik er niet mee redden, ook niet met deze column, maar ik probeer wel die druppel op de gloeiende plaat te blijven, in plaats van cynische kreten rond te strooien. Daarom draai ik nog maar eens een van mijn lievelingsnummers van Dionne Warwick: ‘What de world needs now, is love, sweet love’.

Ik weet het: ik stem op Dionne Warwick.