Bruidspaar Hogendoorn-Blankers viert diamanten huwelijk

Hanneke Stoof

Op vrijdag 28 februari 1964 traden de 18-jarige Wil Blankers en de 22-jarige Piet Hogendoorn in het huwelijk. Nu, 60 jaar later, staan zij hierbij stil. Namens de Gemeente Montfoort bracht eerste locoburgemeester Rob Jonkers de felicitaties en een prachtig boeket bloemen. In de kleine huiskamer was het hele gezin aanwezig, het bruidspaar Wil en Piet, de twee zoons Marcel en Mark, schoondochter Marleen en de kleindochters Yente en Isa. “Vind je het spannend of was je liever naar school gegaan”, vroeg opa Piet aan Yente. Natuurlijk wilde ze dit feestje niet missen.

Ontmoeting in de cafetaria

Terwijl ze terugkijken op hun reis, herinneren ze zich waar het allemaal is begonnen, bij de jukebox in Montfoort in de cafetaria van vrouw Van Veen. Er was in die tijd weinig te doen vertelt Wil. Wil, ingezetene van Montfoort, ontmoette daar Piet die in Rietveld woonde, een buurtgemeente van Woerden. Gedanst werd er niet op Chubby Checker maar het was wel gezellig. “Dansles hebben wij pas genomen toen mijn zoon ging trouwen”, vertelt Wil.

Die ontmoeting in Montfoort heeft geleid tot een huwelijk in 1964. “Wij hadden een Chevrolet Impala als trouwauto en wij zijn getrouwd in het gemeentehuis in Woerden en later voor de kerk”, vertelt Piet. Het feest was in café- restaurant De Eenhoorn in Woerden en Ome Koos, een sneldichter, was er om de boel te vermaken met zijn rijmpjes. Zag hij iemand met een ladder in haar kous, dan maakte hij er een rijmpje op.

Het huwelijk heeft twee zonen voortgebracht, Marcel en Mark. Beide geboren in Woerden maar hun jeugd hebben ze doorgebracht in Linschoten. Het gezin woonde in een huis op het landgoed Linschoten.

Piet heeft in zijn werkzame leven zo’n dertig jaar op het landgoed gewerkt als koddebeier wat zoveel betekent als jachtopziener en bosarbeider. Voor het gezin was dit een heerlijke tijd. “De hele klas wilde bij ons spelen”, vertelde Mark. Naast werken op het landgoed heeft Piet gewerkt in de wegenbouw, in ‘het zwarte goud’, zoals hij dat noemt. Daarnaast is hij ook boerenknecht en reserve politie geweest.

Hij is me een keer vergeten

Wil is als vijftienjarige begonnen als inpakster op de koekjesfabriek Iterson in Montfoort en heeft na haar huwelijk ook bepaald niet stilgezeten. Eenmaal woonachtig op het landgoed heeft ze daar ook haar steentje bijgedragen. “Vier weken per jaar maakten wij het kasteel schoon. Ik lapte de ramen, ook aan de buitenkant. Het waren er 45 en per raam deed ik er twintig minuten over. Naast de ramen waren er balken die uitgeschoven konden worden en daar werden planken op gelegd en zo stond ik op grote hoogte de ramen te zemen aan de buitenkant. Ik stapte dan naar buiten en dan deed Piet het raam dicht zodat ik het raam kon zemen. Na twintig minuten deed hij het raam weer open. Hij is mij eens een keer vergeten. Ik heb drie kwartier buitengestaan en nadat ik op mijn vingers floot werd ik gered.”

Dit diamanten paar zit nog steeds niet stil. Wil haakt beestjes en breidt en haakt dekentjes voor Gambia. Ze liet foto’s zien van dankbare mensen uit Gambia met haar dekens. Piet luidt een keer per zeven weken een week lang de kerkklok om twaalf uur en houdt de klokkentoren vlieg en kauw-vrij. Daarnaast loopt hij minimaal één keer per dag een rondje Linschoterbos.

Luisteren naar elkaar, dat is belangrijk

Op de vraag wat het geheim is van het diamanten huwelijk zegt Wil “Luisteren naar elkaar, dat is belangrijk.”

Met vijftig jaar gaven ze een groot feest in de Dijketelg in Papekop met de toenmalige Linschotense artiesten ‘Foeke en Sjoeke’. Nu met zestig jaar doen ze het wat rustiger aan. Een receptie bij ‘Het Wapen van Linschoten’ gevolgd door een diner met het gezin.