Blijven dromen

Mijn moeder is uitbehandeld. Sinds een paar dagen ligt ze in een hospice. We weten dat ze gaat overlijden, alleen niet wanneer. Het zijn vreemde dagen. Je werkt, doet boodschappen, brengt kinderen waar ze moeten zijn en ondertussen weet je dat er een afscheid aankomt waarop je je niet echt kunt voorbereiden.

Tijdens een van onze laatste gesprekken hadden we het over haar leven. Over wat ze anders zou hebben gedaan als ze opnieuw mocht beginnen. Ze vertelde over het meisje dat ze ooit was. Onbevangen, vol dromen. Achteraf had ze minder bezig willen zijn met hoe het hoorde en meer willen genieten van het leven zoals het kwam.

Dat gesprek blijft bij me.

We vragen kinderen wat ze later willen worden. Jongeren maken plannen voor een studie, werk, reizen, een huis. Als je jong bent, ligt de toekomst voor je en mag je dromen over wat daarin allemaal nog kan gebeuren.

Maar waarom zou dat ergens moeten ophouden?

Mijn moeder maakte toen ze al ziek was nog een bucketlist. Geen grootse dingen. Een ritje naar het bos kon al iets zijn om naar uit te kijken. Tijd met haar kinderen en kleinkinderen. Nog ergens heen. Nog iets zien. Juist toen haar tijd steeds beperkter werd, leek ze soms meer te willen leven.

Ook in Montfoort wonen mensen die al een groot deel van hun leven achter zich hebben en nog steeds plannen, wensen en dromen hebben. Toch moesten ouderen de afgelopen jaren soms afscheid nemen, omdat hier geen passende woonplek voor hen was.

Dat vind ik pijnlijk. Je kunt hier tientallen jaren hebben gewoond, je kinderen hebben grootgebracht, vrijwilligerswerk hebben gedaan, buren hebben zien komen en gaan en lief en leed hebben gedeeld. En juist wanneer je ouder wordt en je wereld misschien al wat kleiner wordt, moet je Montfoort verlaten omdat je niet meer zelfstandig thuis kunt wonen.

Natuurlijk is niet ieder afscheid te voorkomen. Dat weet ik op dit moment misschien wel beter dan me lief is.

Maar dit afscheid soms wel.

Daarom hoop ik dat de plannen voor nieuwe woonvormen voor ouderen in Montfoort snel van de grond komen. Niet alleen omdat we woningen nodig hebben. Ook omdat ouderen gewoon bij een gemeenschap horen. Net als kinderen, jongeren, jonge gezinnen, alleenstaanden en iedereen die daar ergens tussenin zit.

We hebben elkaar daarin ook nodig. Jong, oud en alles wat ertussen zit. Een samenleving waarin we een beetje naar elkaar omzien.

Mijn moeder kan haar leven niet opnieuw doen. Dat meisje van vroeger, met al haar dromen over wat het leven zou worden, is inmiddels aan het einde van dit leven beland. Had ze andere keuzes gemaakt? Ja. Meer genieten van ons, haar kinderen. Minder zorgen om het perfecte plaatje. Meer omarmen en midden in het leven staan.

Dat is wat ze me in een van onze laatste gesprekken meegaf.

Blijf dromen. Ook als het leven anders loopt dan je had gedacht. Ook als je ouder wordt.

Sjoukje Dijkstra