Stratenplan

Mooi straatwerk, daar in de Korte Havenstraat, vakmanschap, compliment. Met aan beide zijden een fietsstrook, en een tweesporig middenpad dat zelfs voor een Fiat Panda te smal is, laat staan voor een BMW X7. Voor een tegemoetkomende fietser blijft die auto die op je afkomt een drama, en het resultaat van de nieuwe bestrating rondom de Markt, de Donkere Gaard en de Leeuweringerstraat zal uiteindelijk niet veel meer zijn dan het extra faciliteren van het autoverkeer. Netto meer parkeerplaatsen en minder bomen, en minder plek voor voetgangers.

Het denken is in Oudewater in tegenstelling tot tientallen andere toeristische plaatsen niet gericht op een veilig bezoek te voet, met de fiets of per touwtrein, maar zet uw auto maar neer waar plek is, en zelfs overal als het maar voor eventjes is. Gehandhaafd wordt er al jaren niet. Ik zei het al: het masterplan dat nu in de maak is, zorgt voor een paar extra parkeervakken, uit eerbied voor het comfort en prestige van de heilige koe.

Sta er eens even bij stil: waar ter wereld vind je in hartje stad twee van de belangrijkste horecagelegenheden waar een straat - met auto’s, bestelbussen, fietsen en fatbikes - dwars door hun terras heen loopt, waar het bedienend personeel met een blad met twee uitsmijters, een koffie en een biertje een straat moet oversteken? Wij in Oudewater vinden dat blijkbaar normaal, terwijl het krankzinnig is.

Ja, ik ken de argumenten: de handvol middenstanders zonder achterdeur moeten ook bevoorraad kunnen worden. En de besteldiensten verplichten om alleen binnen een vast tijdslot langs te mogen komen is voor de bezorgers ondoenlijk, gezien de tijdsdruk waar ze de hele werkweek onder te lijden hebben. Alleen de Hema, compliment, zorgt voor aanvoer met zo min mogelijk verkeershinder. Ooit gedacht over een depot op het industrieterrein voor heel Oudewater met een lokale besteldienst die wèl op minder drukke momenten kan distribueren?

We hebben halfslachtig al wel eens iets geprobeerd, met één paal (Korte Havenstraat) die op ongewenste tijden de weg kon versperren.

In 1997 was er een grote beurs in de RAI met meer dan 100 standhouders die alle denkbare oplossingen lieten zien die bedacht en te koop waren om het autoverkeer te doseren, aan tijdsloten te koppelen, eenmalige en permanente ontheffingen te verlenen aan bijvoorbeeld invaliden, en al was het toen digitaal nog heel wat minder ontwikkeld dan nu, het denken over manieren om kwetsbare binnensteden autoluw te maken waren er al volop.

Wijlen Gert de Bruijn en ik kwamen op zoek naar oude tractoren en fietsen naar een adres in een stadje even ten noorden van Bordeaux. De oude huizen bleken gebouwd van een soort zachte zandsteen uit de omgeving, en die bleek nogal heftig aangetast te worden door uitlaatgassen. Het plan van de gemeenteraad hield in: een parkeerplaats aan de rand van de stad waar je je auto kwijt kon, en als je je autosleutel in bewaring gaf bij de man in het portiershuisje kon je in ruil daarvoor een gratis elektrisch wagentje lenen om je naar de plaats van bestemming te brengen en weer terug. Het geheel werd gesponsord door Renault en Leclanché, en Gert en ik hebben de proef op de som genomen.

Ik vat het voorgaande gemakshalve maar samen met: waar een wil is, is een weg. Als Oudewater ècht beseft dat de autodichtheid in de binnenstad uiteindelijk de dood in de pot zal betekenen, dan wordt het hoog tijd om de knop om te zetten en er met alle klassieke en moderne middelen werk te maken van een autoluwe binnenstad.

Otto Beaujon