Nieuwe directeur Gerieke laat frisse wind waaien op Montfoortse basisschool

Ze is 35, komt uit Bunnik en staat sinds het begin van dit schooljaar aan het roer van basisschool Graaf Jan van Montfoort. Gerieke Willemsen noemt zichzelf daadkrachtig, relatiegericht en iemand die graag normaliseert. Niet alles hoeft groter, sneller en ingewikkelder. “Als er iets bij komt, moet er ook iets af”, zegt ze. “Ik wil mijn collega’s overeind houden; met plezier en energie naar hun werk en voldaan naar huis.”

Die frisse blik nam ze bewust mee na een uitstap buiten het onderwijs. Gerieke werkte jarenlang als intern begeleider, maar stapte twee jaar geleden over naar het Centrum voor Jeugd en Gezin, waar ze als procesregisseur werkte. “Inhoudelijk vond ik het heel mooi, maar het is zo bureaucratisch”, vertelt ze. “Ik dacht op een gegeven moment: wat voeg ik nou eigenlijk echt toe voor die gezinnen en voor die kinderen? Het trok mij leeg.”

Later kwam de vacature in Montfoort op haar pad. “Ik wilde weer een plek waar ik invloed heb en echt iets kan betekenen”, zegt ze. “Deze school is relatief klein, dat vond ik ook prettig om te starten, want ik heb geen ervaring als directeur.” Ook de christelijke identiteit sprak haar aan. “Christelijke normen en waarden vind ik belangrijk. En ik werd hier in het team echt in een warm bad ontvangen.”

Even wennen was het wel, die eerste maanden. “Heel veel nieuwe contacten, collega’s, kinderen, ouders, de scholen om ons heen, samenwerkingspartners uit de gemeente. Dat is super veel. Ik moest dat voor mezelf kaderen: niet alles tegelijk.” Tegelijk gaat het kennismaken snel, merkt ze. “Je spreekt ouders op momenten vanzelf, bij ouderavonden, gesprekken, of als er zorgen zijn.”

Op het plein, tussen de ouders

Gerieke probeert zichtbaar te zijn in en rond de school. “Ik probeer elke ochtend op het plein te staan. Dan zie je de gezichten langskomen en maak je makkelijk contact.” Ze merkt dat het in Montfoort soms uiteenloopt: de een zoekt het praatje op, de ander loopt liever door. “Sommige mensen zeggen elke ochtend goedemorgen en genieten van dat stukje gezelligheid.”

Ze hoort ook wel eens dat Montfoort een gesloten cultuur kan hebben, maar zelf ervaart ze dat vooral van een afstand. “Ik woon hier niet. Ik kom hier voor mijn werk en dan is het ook logisch dat je niet alles meekrijgt.” Verhuizen naar Montfoort staat voor haar sowieso niet op de planning. “Ik wil niet wonen waar ik werk. Dan ben je in het weekend nog steeds juf. Dat wil ik lekker kunnen afsluiten.” Over het stadje zelf is ze enthousiast. “Montfoort is een plaatje. Ik hou van oude panden en historie.” Ze wil nog meer ontdekken. “Dat komt nog wel, maar ook daarin: niet alles tegelijk.”

Brede school, verschillende achtergronden

De schoolpopulatie is volgens haar breed. Niet alleen gezinnen die actief christelijk zijn. “In kennismakingsgesprekken hoor ik vaak: we zijn niet per se actief christelijk, maar de normen en waarden spreken ons wel aan.” Soms komt die keuze via een grappige omweg. “Laatst zei iemand: mijn moeder zei dat ik mijn kind maar op een christelijke school moest doen. Dan denk ik: welkom.”

Daarnaast is de school multicultureel. Gerieke ziet daar kansen in, al merkt ze ook dat volwassenen het soms spannender vinden dan kinderen. “Wij zijn christelijk en we staan open voor iedereen. Betrek mensen erbij, maak contact.” Ze stimuleert ouders om contact te leggen met ouders van een andere achtergrond. “Het is zo makkelijk om te zeggen: ze mengen zich niet. Maar heb je al contact gelegd? Het kan gewoon spannend zijn.” Kinderen, ziet ze, gaan er vaak veel onbevangener mee om. “Voor hen zijn het gewoon klasgenootjes.” Ze denkt dat ouders daarin een sleutel hebben. “Hoe wij erover praten en ermee omgaan, is bepalend voor hoe kinderen later kijken.”

Bloemen als tegenhanger

Alsof directeur zijn nog niet genoeg is, heeft Gerieke ook nog een bijbaan in een bloemenwinkel. “Ik heb eigenlijk mijn leven lang twee banen gehad. Die afwisseling vind ik fijn.” Op school is ze 3,5 dag eindverantwoordelijk. In de bloemenwinkel is het juist licht en creatief. “Ik ben daar creatief bezig, ik maak boeketten, help klanten en ik hoef niet overal iets van te vinden. Dat is mentaal opladen.”

Waar collega’s haar blij mee kunnen maken op een doordeweekse dag? “Met bloemen”, lacht ze. Maar waardering raakt haar net zo goed. Ze vertelt over de Dag van de Directeur, die ze niet eens zag aankomen. “Ik kwam op maandag op school en toen hadden ze daar echt aandacht aan besteed: gedichtjes, kaartjes, een plant met een lief bericht. Dat is hartverwarmend.”

“Kostbaar, waardevol, geliefd”

Wat haar het meeste energie geeft in het onderwijs is niet een lijst taken die af is, maar de verbinding met mensen. “Als ik merk dat ik iets kan betekenen. Als het team lekker kan werken doordat dingen goed geregeld zijn. Als kinderen blij zijn.” Ze herinnert zich een aanmelding die haar raakte. “Ouders barstten in huilen uit omdat ze zo dankbaar waren dat hun kind hier mocht komen. Dan denk ik: dit is waarom ik dit werk zo waardevol vind.”

Als ze vooruitkijkt, hoopt ze dat leerlingen later met warme gevoelens terugdenken aan hun basisschooltijd op de Graaf Jan. “Dat ze zich echt gezien hebben gevoeld. Kostbaar, waardevol, geliefd.” Dat is volgens haar de kern van wat een kleine school kan bieden. “Het kleinschalige, het oog voor elkaar. Dat legt een basis voor zelfvertrouwen en voor het besef van de waarde van ieder mens.”