Volbracht

Donderdag 18 september werd mijn nichtje Marianne begraven. Haar broer en zij werden geboren in Stanleyville (nu: Kisangani) in de Congo. Het gezin (vader, moeder, dochter en zoon) moest in 1960 hals over kop vluchten toen de Congo de onafhankelijkheid uitriep. Vader, jong nog, voelde zich gefrustreerd en uitgeblust, maar als employé van de Société Générale, toen nog dé bankmaatschappij, van de Belgische overheid) werd er financieel goed voor hem gezorgd (met andere woorden: hij deed de rest van zijn leven niks meer).

Ze vonden onderdak in Brussel. Voor mijn oudste zus en mij zomaar een leuk spring-in-’t veldje en een klein tevreden neefje erbij.

Toen die vijftien jaar later het huis uit waren kochten de ouders ‘t oude burgemeestershuis in het leeggelopen boerendorpje Cielle, hoog in de Ardennen. Zoon Bernard was inmiddels pâtissier-chocolatier, maar hij overleed op zijn 36ste tijdens een maagverkleiningsoperatie. Hij werd begraven in Cielle, recht tegenover het huis van zijn ouders.

Dochter Marianne werd kleuterleidster, en ze trouwde met Jacques, een aardige piloot. Hun vurige kinderwens ging nooit in vervulling. In 2001 ging de Sabena failliet, echtgenoot Jacques was inmiddels gezagvoerder. De Sabena had al een golfclub exclusief voor (ex-)Sabena werknemers-zonder-werk. Met behoud van salaris en pensioenopbouw kregen ze ook nog onbeperkt gratis vliegen. Zodoende reisde het kinderloze paar de halve wereld af, op zoek naar foto’s, souvenirs en kunstvoorwerpen. Die vonden na het overlijden van beide ouders (die ook alle twee in Cielle begraven liggen) een plek in het oude burgemeestershuis (tant de brol pour s’en débarrasser, hoorde je van de week mompelen). Marianne en Jacques hadden ook een huis nabij Zaventem en een appartement aan de kust, maar ze verbleven de laatste jaren steeds vaker en langer in Cielle; Jacques hield zelf zijn tuin en de moestuin bij.

Marianne overleed op 11 september jl. aan een hartstilstand.

Bij stralend weer kreeg ze donderdag een prachtige openluchtbegrafenis (de kerk, naast de begraafplaats, zit met planken dichtgespijkerd: er komt toch nooit meer iemand).

Het gezin van vier is nu herenigd in één familiegraf.

Na afloop werden de aanwezigen uitgenodigd voor de condoleance. Omdat er ook geen café meer was in het dorp, werd de ontvangst gehouden in het toerismebureau in een volgend dorp. Het was 32 graden, de zon scheen en het Spa-water vloeide rijkelijk, de broodjes waren knappend vers en we omhelsden al die dierbare neven en nichten, ooms en tantes die je anders zo zelden ziet.

Otto Beaujon