La Calmette

Onlangs reden we op zondagochtend vroeg in Zuid-Frankrijk een dorp in om te tanken. Het dorp heet La Calmette, nooit van gehoord. Ik zocht het even op op Google, het bleek vernoemd naar een Franse tropendokter. Volgens de laatste volkstelling heeft het 2516 inwoners. En er was ook een tankstation, 24 uur per dag open. De GSM gaf aan dat het tankstation helemaal aan de andere kant van het dorp lag, en dus volgden we het ene na het andere wonderlijke laantje. Niks anders dan lage, vrijstaande huizen met overal een meer dan manshoge witgekalkte muur eromheen, met een groene stalen poort, zodat je helemaal niks van de mensen en hun tuinen kon zien.

Zodoende was de eerste manspersoon die we zagen een man die aan het tankstation zijn auto stond te wassen. In een trainingsbroek met sportschoenen, flink buikje, met een donkerblauw wollen vest met één knoop dicht.

Een shampoobeurt voor de auto, en daarna droogde hij de ruiten met grote rollen vloeipapier, en ging hij de auto van binnen stofzuigen. Duidelijk zondagse routine.

Na het tanken gingen we op zoek naar een bakker (de echte zijn in Frankrijk om zeven uur al open), bestelden koffie en broodjes aan een tafeltje voor de winkel. Ondertussen was er aan de overkant een ‘Boulangerie Artisanale’ (ambachtelijke bakkerij), een broodwinkel annex mini-supermarkt. Er stond al gauw een rijtje wachtenden voor de deur voor goedkoper brood, en om acht uur precies ging de deur van het slot. Je kon ook nog ergens bloemen kopen, en het viel op dat de aanwezigen vrijwel allemaal mannen waren.

Een man in vrijetijdskleding met een leren cowboyhoed op zijn hoofd parkeerde zijn pickup naast onze winkel. In het bakkie zat een zwarte kortharige hond, en die mocht er uit om op eigen houtje ergens een plasje en een drukje te gaan doen terwijl zijn baasje bij de boulangerie aan de overkant in de rij ging staan.

‘t Duurde tien minuten of zo, de man legde zijn aankopen op de rechter zitplaats van zijn auto, en keek eens over de rand waar de hond bleef. Niks hond. De man floot hard op zijn vingers, geen hond. Geïrriteerd haalde hij zijn telefoon uit zijn zak, drukte op een paar toetsen en daar kwam de hond jankend aanhollen met de staart tussen de poten.

Wat ons toen ineens opviel (we hadden het niet meteen opgemerkt toen de hond uitgelaten werd) was dat hij een antenne aan zijn halsband had: een spriet zo lang als een breinaald. De baas had zijn hond hardhandig digitaal terug geroepen.

We hadden geen zin om in discussie te gaan met deze veeprikker. Maar later op de dag vroegen we aan de mensen waar we die de dag te gast waren of zo’n dressuur-antenne op het Franse platteland gebruikelijk was?

“Ja, zeiden ze, dat is het nieuwste, je hond stroomstootjes geven, sommige mensen denken dat je je hond op die manier van alles kunt leren. Je bereikt er waarschijnlijk ook mee dat die hond zich nooit op zijn gemak voelt. Bij echte buitenmensen zul je die moderne speeltjes niet tegenkomen. Wij, zei onze gastheer, wij hebben jachthonden, en die weten zonder antenne ook haarfijn wat er van ze verwacht wordt.”

En wees gerust: de apparaatjes voor gebruik op huisdieren zijn in Nederland bij wet verboden, vertelde ons dierenarts Dirk de Jong. Een hele geruststelling.

Otto Beaujon