Foutje, bedankt

Een krant maken blijft mensenwerk. Gelukkig maar, denk ik steeds vaker.

Afgelopen zaterdag liep ik met mijn dochter door Walibi. Zo’n dag waarop je eigenlijk alleen maar bezig wilt zijn met achtbanen, friet en de vraag of je nóg een keer over de kop durft. Maar ergens tussen de attracties door ontstond er een klein, modern ongemak.

Mijn dochter had haar oog laten vallen op een stuk chocoladetaart in de vitrine. Die lag daar uitnodigend te glimmen alsof hij persoonlijk reclame stond te maken. Alleen: toen we het wilden bestellen via het zelfbedieningsscherm, bleek dat juist dát ene stuk taart nergens tussen de opties stond.

De taart bestond digitaal simpelweg niet.

Dus liepen we naar de kassa. Daar werden we eerst vriendelijk terugverwezen naar het scherm. Tot we uitlegden dat de chocoladetaart daar dus helemaal niet op stond, ondanks het vrij overtuigende bewijs in de vitrine op twee meter afstand. Uiteindelijk hielp de medewerkster ons alsnog. Gewoon ouderwets, via de kassa. Een mens die even nadacht en concludeerde: dit systeem klopt niet helemaal. Probleem opgelost. Chocoladetaart gered. Kind blij.

Ik moest er later toch om lachen. Want het gebeurt tegenwoordig overal. Je loopt naar een kassa en wordt vriendelijk doch dringend naar de zelfscan verwezen. Zelfs als de medewerker rustig achter de balie staat en de zelfscan bezet is. “Daar mag u afrekenen.” Ook contant tegenwoordig, want de techniek staat voor niets.

Behalve dan voor logisch nadenken soms.

Begrijp me niet verkeerd. Ik snap heus dat systemen handig zijn. Sneller ook. Goedkoper waarschijnlijk. Maar ergens zijn we gaan doen alsof efficiëntie automatisch hetzelfde is als service. Terwijl service soms juist betekent dat iemand even afwijkt van het protocol.

Dat iemand ziet: die taart ligt daar gewoon.

In de journalistiek is dat eigenlijk niet anders. Natuurlijk werken we met systemen, digitale processen, automatische controles en programma’s die steeds slimmer worden. Maar uiteindelijk blijft een krant mensenwerk. En waar mensen werken, worden fouten gemaakt.

Heel soms krijgen we daar stevig commentaar op. Een naam verkeerd, een detail niet helemaal goed, een letter te veel of te weinig. Dat hoort erbij. Niemand baalt daar harder van dan degene die het maakte.

Maar eerlijk gezegd zie ik het ergens ook als een compliment.

Blijkbaar wordt De IJsselbode nog echt gelezen. Gespeld zelfs. Mensen kijken mee, letten op details, voelen betrokkenheid. En misschien is dat uiteindelijk precies de kracht van een krant die door mensen wordt gemaakt.

Want systemen kunnen veel.

Maar ze zien niet altijd dat die chocoladetaart gewoon in de vitrine ligt.

Sjoukje Dijkstra