Cafe Restaurant Seelt (2)

Hier het tweede deel over het door Henk en later zijn zoon Wim gerunde café/restaurant Seelt op het IJsselvere.

Verbouwing in 1968

Het grote gezin moest wonen in één kamer van vier bij vijf meter. De vier hotelkamers boven werden als slaapkamers gebruikt. Daarom besloot meneer Seelt uiteindelijk om de stal te laten verbouwen tot woonruimte en kwam er een fietsenstalling voor de busreizigers. De veranda met de 19de-eeuwse uitstraling werd omgebouwd tot serre en Seelt kreeg als een van de eerste in Oudewater een terras.

Oudewater

Meneer Seelt kwam dan wel uit de grote stad, maar al spoedig was hij helemaal ingeburgerd in Oudewater. En dat wilde hij uitdragen ook. De V.V.V. kreeg een plekje vlak bij de ingang en werd de biljartvereniging ‘De Heksenwaag’ opgericht. Op de suikerzakjes en luciferdoosjes stond een afbeelding van een weegschaal met heks en bezemsteel en de lunchkaart vermeldde o.a. ‘Sneetje Heksenkring’ en ‘Sneetje Geelbuik’. Er stond trouwens nog een vreemd gerecht op de menukaart. In het restaurant werd een kotelet geserveerd met allerlei liflafjes daarop. Dit deed Jan van Vliet stukadoor de vraag stellen “Zijn dit de restjes van gisteren?” Sindsdien stond op de lunchkaart: ‘Kotelet met de restjes van gisteren’.

Gezelligheid troef

Vertegenwoordigers en alleenstaanden zoals Sjaak Strien en Gerard Tegelenbos, die na het werk kwamen eten, waren de beste klanten. Maar juist de bovenzaal leende zich uitstekend voor bijvoorbeeld vergaderingen. Wim: “Als de Rabobank een bijeenkomst had in de bovenzaal dan gingen de grote dozen met ‘Agio Gouden Oogst’ druk rond”.

Vele verenigingen hadden er hun bijeenkomsten: de klaverjasclub, de P.J.G.U. (Plattelands Jongeren Gemeenschap Utrecht), de E.H.B.O. met reanimatielessen, de Plattelandsvrouwen, de Bejaarden Soos, Piet Boere met zijn theorielessen voor het rijexamen enz.

Gerard Verweij vertelde ons: “De maandagavond bij Seelt was altijd reuze gezellig. De schaakvereniging ‘Kijk Uit’ zat die avond in de tuinzaal. Er werd gespeeld op zo’n tien borden. Als er geen competitiewedstrijden waren, ging men onderling aan de slag want de vereniging kende ook een eigen onderlinge competitie. De biljartclub ‘De Heksenwaag’ speelde die maandagavond zijn wedstrijden in het restaurant waar de biljarttafel ook stond. Zo rond 11 uur, als iedereen klaar was, werd het in het restaurant met elkaar gezellig gemaakt. De leden van de biljart- en schaakvereniging kregen ook wel eens gezelschap van leden van de Ondernemers Vereniging die boven hun overleg hadden gehad. Mensen als Cor Hol, Jochem Knol en Tom van de Ven sloten zich dan aan bij de uitgespeelde biljarters en schakers. Het was supergezellig tot in de kleine uurtjes. Soms werd er niet alleen gepraat maar ook gekaart (toepen).”

Op vrijdagmiddag zaten de aannemers aan een eigen tafeltje in het restaurant het eind van de werkweek te vieren en werden onderling de aanbestedingen verdeeld.

Die vrijdagavond was de bovenzaal afgehuurd door de schietvereniging ‘De Doelen’. Er werd in dat zaaltje ook echt geschoten. Wim ging dan als klein jochie de volgende morgen naar snippers van de loden kogeltjes zoeken. Later kreeg de vereniging een eigen ruimte achter het pand van tandarts De Bruyn.

De zaterdagmiddag was voor de volleybalvereniging Jupiter. Vóór de wedstrijden verzamelden de spelers bij Seelt en na afloop zocht men het restaurant weer op om aan de leestafel onder het genot van een pilsje de nabespreking te doen. Jan Piet en Gerard Verweij, Wim Knol, Gerard Miltenburg, Kees Vink, Wim de Bruin, Wim Brunt, Auke Boersma, zij vormden de vaste groep op de zaterdag.

Wim Seelt

Tot aan de middelbare school was het gebruikelijk dat alle gezinsleden in de zaak meedraaiden. Zo ook Wim. In de pauze van school helpen achter het buffet en in het weekend in de bediening. Verder magazijn- en slijterijwerkzaamheden. Na het behalen van diploma Mulo-B, vertrok Wim naar Maastricht om aan de Hogere Hotelschool de opleiding ‘horeca-management’ te volgen. Daar ontmoette hij zijn latere vrouw Marita Breuer. Nadat Wim in 1969 zijn FUNDA (naam diploma) behaalde, moest hij direct naar huis komen vanwege ziekte van zijn vader om te assisteren in het restaurant. In 1972 trouwde Wim met Marita en ging het jonge echtpaar achter de zaak wonen.

Marita ging in Utrecht intern verder in de bejaardenzorg en later deed zij horecaervaring op in diverse bedrijven in de stad. Na de overname van de zaak in 1978 ging zij volledig meedraaien in Oudewater. Het was zeker een zware taak die Marita op zich nam, want zij en haar man waren eigenlijk dag en nacht bezig met de exploitatie van restaurant Seelt. In de keuken werd Marita bijgestaan door een kok. Maar haar twee jongens Roald en Bart vroegen natuurlijk ook de nodige aandacht.

De dagindeling van het echtpaar

‘s Morgens vroeg opstaan. Dan samen het restaurant, de zalen en de keuken schoonmaken vanwege van de activiteiten de avond ervoor.

Daarna ging de deur open en konden de gasten ontvangen worden. Marita deed de algehele planning, personeel, bestellingen, interieur en meedraaien in de keuken. Wim was als gastheer voor in de zaak aanwezig.

Na de ochtendgasten was er de lunch met veel zakelijke bezoekers, alleenstaanden en toeristen. Tussendoor werd er gegeten als daar gelegenheid toe was. De keuken moest weer op orde gemaakt worden voor het diner en vanaf 17.00 uur was er het borreluurtje. Daarna kwamen de restaurantgasten.

‘s Avonds werden de zalen gebruikt voor vergaderingen, feesten en partijen en andere activiteiten. Menigeen heeft hier zijn bruiloft gevierd.

Terugloop van verenigingsbezoek

Toen zoon en schoondochter de zaak van Seelt sr. overnamen, waren de omstandigheden minder gunstig. Veel groepen maakten geen gebruik meer van de bovenzaal, eetkamer en tuinzaal. Er waren inmiddels in Oudewater een jeugd- en jongerencentrum Tjou gekomen, het zalencentrum van de Gereformeerde Kerk en sportkantines. De K.P.J. kreeg een eigen honk, de teams van Jupiter verzamelden niet meer bij Seelt omdat er een kantine in sportzaal De Eiber was en ook het Jaarfeest werd daar gehouden.

De omzet kreeg dus een flinke knauw, maar Wim en Marta gingen er vol voor.

Grote verbouwing in 1980

De hotelkamers voldeden niet meer aan de eisen van brandveiligheid en de slijterij kon niet meer concurreren met de ketens en nam te veel tijd en ruimte in beslag.

Er werd besloten tot een verbouwing om weer aan de nieuwe tijd te kunnen voldoen. Seelt kreeg daarbij een brasserie/grandcafé uitstraling. De nadruk kwam op het restaurant te liggen en de exploitatie van de grote zaal. De slijterij werd afgestoten.

Ook maatschappelijke veranderingen dienden zich aan. Na de bouw van de nieuwe brug en het plaatsen van paaltjes op de Cosijnbrug, was het IJsselvere niet meer dé invalsweg van Oudewater met alle gevolgen van dien.

Daarom werd er van alles georganiseerd om klanten te trekken en te binden. Er kwamen jazz- en mosselavonden, op Koninginnedag een ‘Oranje-buffet’, een schaaktoernooi (Max Euwe), verkiezingsavonden en wat dacht u van de legendarische Carnavalsfeesten?

In de keuken stond inmiddels naast Marita een echte Franse kok: Jacques Tournant. Er werd een dagschotel voor de vaste gasten geïntroduceerd, de openingstijden werden verruimd en ook op woensdag en zondag werd voortaan diner gedraaid met als jaarlijkse hoogtepunt: het Kerstdiner.

Sluiting in 1987

Maar ondanks al deze inspanningen was het op het laatst toch niet meer vol te houden. Het was een traumatische ervaring voor beide echtelieden, maar in 1987 moest de stekker er voorgoed uitgetrokken worden. Op vrijdag 20 november van dat jaar schreef Wim Knol, zelf een trouwe zaterdagmiddag-stamgast, als journalist van het Utrechts Nieuwsblad het volgende: De eerste problemen tekenden zich, volgens Wim, af in 1983 toen de gevolgen van de recessie merkbaar werden. Daar kwam ook nog eens bij dat de verbouwing in 1980 duurder uitpakte dan was voorzien. Toen even later aan het licht kwam dat de boekhouder ook fouten had gemaakt in de sfeer van inkomstenbelasting, groeiden de problemen. Vanaf die tijd was het in feite vechten tegen de bierkaai. De financiële armslag werd minder en minder tot op den duur het ene gat met het andere gevuld moest worden. Het doek viel. Wim Knol besloot met: De deur van het familiebedrijf aan het IJsselvere is voor de laatste keer op slot gegaan.

En dan laatst, in december 2023, is het gebouw met de grond gelijkgemaakt en herinnert er in Oudewater niets meer aan het ooit zo bekende en geliefde horeca-etablissement.

Wim en Marita Seelt willen in dit artikel toch wel even kwijt dat het voor hen een hele mooie tijd is geweest met vele hoogtepunten, fijne gasten en goede momenten. De leuke herinneringen voeren bij hen gelukkig toch de boventoon.

Bronvermelding: Wim, Marita en Tudy Seelt, Gerard Verweij, ‘ff z@ppen naar de vorige eeuw’ serie 2 deel 2, De IJsselbode, Utrechts Nieuwsblad, René Dionisius.

De vorige afleveringen van ff z@ppen zijn gebundeld in acht delen. Waarvan de laatste drie in zwart/wit. De rijk geïllustreerde boekjes zijn voor € 17,50 in Oudewater te koop bij de Read Shop, de TIP en bij de schrijver zelf op De Cope 6. Deel 5 staat geheel in het teken van de oorlog.