Herdenken

Maandag en vandaag herdenken we. Wat herdenken we? Officieel: de bevrijding van de Tweede Wereldoorlog, de democratie en de mensenrechten. Zo staat het in het protocol. En wie herdenken we? De slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de koloniale oorlog in Indonesië, en oorlogssituaties en vredesmissies nadien. We herdenken burgers en militairen, omgekomen of vermoord, het verzet, vervolgden en burgerslachtoffers in Nederland en in Azië, militairen en koopvaardijpersoneel.

Daarbij mag vermeld worden dat deze opsomming de voorbije jaren nogal eens veranderd of aangepast is vanwege vermeende groepen slachtoffers die eerder buiten beschouwing gelaten waren of op enig moment om politieke redenen niet vernoemd werden.

Op de website van de herdenking staat ook letterlijk, dat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog geen dag voorbijgegaan is zonder dat er ergens op aarde oorlog gevoerd is.

Heel eerlijk, maar ook om droevig van te worden. De herdenking heeft daarmee tegelijk iets van machteloosheid, naast de goede bedoelingen van troost, het besef van de gebrekkige democratie en de schandelijke rechteloosheid.

Ik keek, luister en ben stil bij de herdenking, maar ik kan mijn ogen en oren niet sluiten voor de onmenselijkheid van de hedendaagse oorlogvoering, de bombardementen, het absolute gebrek aan respect voor andere volken en religies en de kwaadaardige moordzucht van enkele van de machtigste leiders op aarde. Deze staatshoofden van bevriende naties, die zich dankzij hun voorkennis ook nog eens met miljarden verrijken uit hun privébelangen in de wapenindustrie, energie en grondstoffen.

Ik kan mij zó goed voorstellen dat mijn ouders (die de Tweede Wereldoorlog doorstaan hebben) nadien nooit meer een Duits product gekocht hebben en geen stap meer over de Duitse grens wilden zetten. Aan de andere kant: zonder toenadering komt het ook moeilijk ooit weer goed.

Otto Beaujon