Theaterstuk van de WaardenLaders

Aad Kuiper

Het theaterstuk van theatergroep WaardenLaders in De Wulverhorst bleek een bijzonder uitnodigende aanzet tot doorgaan op de weg die we in Oudewater wat betreft de zorg al zijn ingeslagen: samen zorgen voor elkaar. Maar er moet duidelijk nog wel meer dan wat we nu doen.

Zoals aangekondigd om samen met het publiek op zoek te gaan naar de basis betreffende de zorg de weerbarstige toekomst in te kunnen stappen was de voorstelling niet echt. Maar een mooie voorstelling was het zeker; er werd heel duidelijk op een positieve manier stilgestaan bij de veranderende wereld rond de zorg om het publiek (tweemaal een uitverkochte zaal) te laten zien welke kansen benut konden en zouden moeten worden om die toekomst het hoofd te kunnen bieden.

Joyce Jacobs, bestuurder van De Wulverhorst zei het al eerder: “Het systeem moet echt veranderen. We moeten leren uit onze comfortzone te stappen op weg naar het nieuwe ouder worden.” Met een lach en een traan leverde de voorstelling van de WaardenLaders naast een waardevolle bijdrage daar ook nog eens een pakkend theaterstuk bij vol herkenbare scenes, liedjes die echt bij je binnenkwamen en roerende taferelen.

In de Tuinzaal van De Wulverhorst werden de aanwezigen voor aanvang getrakteerd op heerlijke warme en bijzonder goed gebrachte muziek van de groep die nu voor de WaardenLaders in touw zijn, maar daarnaast ook regelmatig als 30Something actief zijn. Er bleken naast ‘Zonnebloemers’ nog veel meer vrijwilligers vanuit uiteenlopende organisaties aanwezig, maar ook veel betrokkenen uit het zorgcircuit; jong en oud. Jacobs vertelde in haar openingswoord over de in zeer korte tijd tot theater omgebouwde Tuinzaal (inderdaad schitterend; hier kwam het stuk ongetwijfeld beter tot zijn recht dan in de Klepper), maar ook over de - schrik niet - 20.000 mensen die nu al op de wachtlijst staan voor een plek in een nieuw thuis en dat er in 2040 meer dan 5 miljoen 65+’ers in Nederland zullen wonen en het aantal mensen waarvoor gezorgd moet worden dus verder toeneemt, terwijl het aantal mensen dat in de zorg werkt zal afnemen. Maar, zo liet ze weten, hier in Oudewater zijn we op de goede weg en liet het vervolgens aan Sabine Uitslag en de overige leden van de WaardenLaders over om het publiek aan het denken te zetten en te vermaken; en dat lukte zonder meer.

Soms wervelende en soms ingetogen scenes

Sabine Uitslag (met brede ervaring in de zorg en de politiek) introduceerde de voorstelling (waar wellicht in de toekomst nog een herhaling van komt; mis die dan niet!) met o.a. een uitspraak van een van haar dochters: “Leef in het nu, want zonder nu, is er geen leven.”

Vervolgens werd het publiek ondergedompeld in verhalen van en over Benno, die als oudere bewoner van De Wulverhorst ‘ons’ liet delen in zijn gedachten en gevoelens, soms samen met huisarts Arno Karstens; over vrijwilligers die zich regelmatig zeer gedreven, maar ook soms iets te vrijblijvend handelden; over de druk die bij zorgmedewerkers vaak wel heel groot is; onderbroken door een schitterende persiflage op een participatiebijeenkomst; over mensen die zeggen wel te willen helpen, maar als het puntje bij het paaltje komt nooit tijd hebben en over een gesprek tussen zorgcollega’s over starre regels versus bewoners de ruimte gunnen. Sabine Uitslag bleek ook nog eens heel goed te kunnen zingen hetgeen ze liet horen in het aangrijpende ‘Als de liefde niet bestond’. Benno vatte alle verhalen en liedjes goed samen in het ‘mooiste’ woord, een woord dat we volgens hem moeten koesteren en steeds bij veel wat we doen in gedachten moeten nemen: zorgzaam.

Hierna werd, met alle afkondigingen en dankbetuigingen daar tussendoor, gezamenlijk het slotlied gezongen met als titel - hoe kan het anders - Samen; een mooie afsluiting van een mooie avond.

En de volgende opdracht kregen alle bezoekers dus duidelijk mee; we moeten SAMEN nog beter gaan zorgen voor ELKAAR. En hoe we dat moeten doen zullen we met vallen en opstaan moeten leren.