Polderdichter dicht over Steunouder Krimpenerwaard

Cees Reichard

Polderdichter Jorris Hoste heeft op verzoek van coördinator steunouder Petra Biemans een prachtig steunouder gedicht gemaakt.
Hij is bij diverse steunouders op bezoek geweest om naar hun ervaringen te luisteren.
Hij was ontroerd hoe de steunouders daar zo liefdevol over vertelden.
Terloopse opmerkingen bleven bij hem hangen en vormde het uitgangspunt voor het gedicht.

Steunouders zijn vrijwilligers die zich belangeloos inzetten door één of twee dagdelen per week een kind op te vangen uit een gezin waar sprake is van overbelasting. Hiermee ontzorgen zij tijdelijk de ouders, zodat deze even op adem kunnen komen en bieden het kind een gezellig en gastvrij huis.

Jorris Hoste zag dat de steunouders en het kind aan elkaar moesten wennen, maar geleidelijk werd het gewoon, vanzelfsprekend. Hoste: “Laat je eigen drempels en angsten geen belemmering zijn om je hart te openen voor iemand anders.”

Misschien lijkt het u ook wat om steunouder te worden in de Krimpenerwaard.
Petra Biemans is op zoek naar nieuwe steunouders die vanaf de zomervakantie inzetbaar zijn voor zes maanden of langer.
Voor meer informatie en aanmelding kunt u mailen naar: Krimpenerwaard@steunouder.nl.

Ook ouders die juist een steuntje kunnen gebruiken of geen eigen netwerk hebben om op terug te vallen kunnen zich aanmelden bij dit mailadres.

Het Steunouder gedicht van Jorris:

Het vreemde wordt gewoon

Natuurlijk is het spannend als
ik een kind onder mijn hoede krijg dat niet mijn kind is.

Om de spanning te breken heb ik een leuk programma
bedacht: een spelletje spelen, plantjes in de tuin bewateren,
een ijsje eten van handgeperste bosbessensap en
de belevenissen van de dag verwerken
in een tekening met een fijn gesprek.

Het kind wil niet binnenkomen. Ze staat als een
zwijgend sculptuur voor de deur, haar moeder en ik
draaien er bijenzwermig omheen en
spreken haar bemoedigend toe.

Haar blik vertelt hoe vreemd ze mij vindt.

Natuurlijk is het spannend als
je van je moeder ineens elke week op bezoek moet
bij onbekende mensen in een vreemd huis.

Het kind heet Sanne.

Wekenlang wil ze niet binnenkomen.
Wekenlang zoemen we om haar heen en tover
ik nieuwe programma’s uit mijn hoge hoed

Maar Sanne is Sanne.

Als ze weer niks wil
laat ik haar aan tafel zitten
en loop de tuin in.

Na een kwartier staat Sanne daar,
een gieter in haar hand.

Mag ik meehelpen?

Tijdens het gieten vraagt Sanne of plantjes ijs lusten.
Daar heb ik nog nooit over nagedacht.

Zo zijn we langzaam ontdooid.

Jorris Hoste,
polderdichter van de Krimpenerwaard