Lenie en Jaap van der Laan op avontuur

Aad Kuiper

Als je zestig jaar getrouwd bent, heb je samen natuurlijk al heel veel meegemaakt, zowel tijdens je werkzame leven alsook in de periode daarna die voor Lenie en Jaap van der Laan inmiddels al ruim twintig jaar duurt. Het huwelijk aangaan is al een avontuur op zich: je weet nooit wat er allemaal op je pad komt. En wat betreft de reislust kun je je trouwens beter vragen waar ze niet geweest zijn dan de vraag te stellen waar ze allemaal waren, wat ze gezien hebben en hoe ze reisden.

Burgemeester Danny de Vries kwam in verband met dat zestigjarig huwelijk even langs - hoewel dat ‘even’ de bedoeling was, maar hij werd zo geboeid door alle verhalen, die ook nog eens verschillende raakvlakken met zíj´n reislust bleken te hebben, met zijn ‘avonturen’, dat het bezoek langer duurde dan hij ingepland had; maar hij had het enorm naar zijn zin - en stelde met een kwinkslag een aantal indringende en zelfs confronterende vragen, waaruit Lenie en Jaap van der Laan zich uitstekend wisten te redden. Ook dat lukte natuurlijk prima na zo’n lang huwelijk, dat ongetwijfeld ook weleens op de proef werd gesteld; dat heb je als je met z’n tweeën aan een avontuur begint. En als je er na zestig jaar nog plezier in hebt, zit het wel goed.

Nadat De Vries in vol ornaat, natuurlijk met een mooie bos bloemen, de Van der Laans had gefeliciteerd, vertelden zij allereerst over hun laatste avontuur dat zich met hun drie kinderen - Michel, Ivonne en Jeannette - hun partners en de kleinkinderen deze keer vrij dicht bij huis afspeelde, in Oostkapelle: “We hebben al vaker met z’n allen een kroonjaar gevierd, ook bijvoorbeeld in Portugal, maar deze keer verbleven we met z’n zeventienen in een 200 jaar oude boerderij vlak bij het strand.” Jaap van der Laan liet als inleiding van zijn verhaal weten dat hij er vroeger van had gedroomd om vlieger bij Defensie te worden, maar door een aantal toevalligheden was dat er niet van gekomen. Wel had hij inmiddels in een zweefvliegtuig gevlogen en met een ballon, een vlucht met behulp van een zipline gemaakt (een activiteit waarmee je, verbonden aan een kabel, met grote snelheid door de lucht kunt razen) en ook geparasaild. Met een ‘Als we de volgende keer in Oostenrijk zijn, ga ik dat ook doen’, onderbrak Lenie Jaaps enthousiaste verhaal, want nu ging hij vertellen dat hij op bijna 85-jarige leeftijd was gaan parachutespringen: “Met Michel, mijn jongste dochter Jeannette en drie kleinkinderen.” Hij gaf ruiterlijk toe dat hij het in het begin wel even angstig vond, maar liet weten daarna vooral genoten te hebben van het zweven in de vrije val en al hangend aan de parachute het neerdalen … en het om zich heen kijken. Al heel snel zag je hem op de video die ervan was gemaakt dan ook breeduit lachen. De burgemeester vond het wel heel stoer, wat Jaap gedaan had. Lenie: “We zijn natuurlijk ook lekker naar het strand geweest, de kinderen hebben gezwommen, we hebben geborreld en gebarbecued; het was gewoon heerlijk!”

Werkzaam leven

Jaaps ouders waren vanuit Drenthe naar Rozenburg, dicht bij Rotterdam, verhuisd om werk te vinden; Lenie, toen nog Oosterlee geheten, woonde er al. Daar, in Rozenburg, hebben ook Jaap en Lenie een tiental jaren gewoond toen zij met elkaar in het huwelijk traden. In verband met zijn werk verhuisden ze een jaar of vijftig geleden naar Oudewater, waar ze, zij het op een ander adres, naar beider tevredenheid, nog steeds wonen. Hoewel inmiddels, zoals vermeld, alweer geruime tijd geleden blikten zowel Lenie als Jaap van der Laan vol tevredenheid terug op hun carrières: zíj´ is werkzaam geweest als coupeuse en heeft later met veel plezier in een kledingzaak gewerkt; híj´ was via een aantal boekhoudkundige werkzaamheden uiteindelijk opgeklommen tot hoofd financiën bij KWS (Koninklijke Wegenbouw Stevin). Beiden beoefenden naast hun werk en na hun werkzame leven nogal wat hobby’s en voerden vrijwilligerswerk uit: Jaap was lid van een modelvliegtuigclub (het bloed kruipt waar het niet gaan kan), kerkrentmeester en penningmeester bij De Hollandsche IJsselruiters, zat in diverse commissies van De Heksenmeppers, was vrijwilliger in de Museum de Heksenwaag en nu, na 22 jaar, nog steeds actief bij de Geschiedkundige Vereniging Oudewater; Lenie was actief op de Immanuelschool in de oudercommissie en later in het schoolbestuur, deed veel kerkenwerk (in de diaconie en als ouderling) en was vrijwilliger in het Touwmuseum. Kortom veel zinvolle bezigheden. Maar daarnaast genoten ze ook van heel uiteenlopende reisavonturen.

Reizen

Een jaar of dertig hadden de Van der Laans een zeilboot, op een geven moment zelfs een zeewaardige zeilboot, waarmee ze naar bijvoorbeeld Engeland en Frankrijk zeilden, later hebben ze een caravan aangeschaft, waarmee ze o.a. Schotland (”Ik moest daar met de caravan erachter links rijden.”) en Noorwegen doorkruisten. Maar ze waren ook in Australië, en zo’n twintig jaar geleden al in Vietnam, in Afrika, in Midden- en Zuid-Amerika: “We stonden heel lang geleden bij dat enorme iconische standbeeld van Christus de Verlosser, in Rio de Janeiro. We stonden er met z’n tweeën en de taxichauffeur betaalde voor ons de kaartjes, want we wisten niet dat we daar moesten betalen. Dat zal nu vast niet meer gebeuren.” De Vries liet weten dat toen hij er veel later was, je bijna over de hoofden kon lopen. Met een cruise waren Lenie en Jaap van der Laan veel later naar Antarctica geweest, waar Danny de Vries ook een keer naartoe gereisd was. Met elkaar waren ze het erover eens dat je je bij de aanblik van die ijswereld ‘heel erg nietig voelt’. Het was niet alleen de reis geweest die veel indruk had gemaakt, maar ook alles wat er aan boord over dat gebied verteld werd: ‘bijzonder indrukwekkend’.

Toekomstplannen

Hoewel er ook nog een aantal feestjes in het verschiet liggen hebben de Van der Laans niet zo heel veel toekomstplannen; tenslotte behoren ze niet meer tot de allerjongsten: “Natuurlijk mankeren we wel eens wat en is er ook aan ons wel eens wat gesleuteld, maar al met al hebben we veel geluk gehad, dat we dit allemaal samen mochten meemaken. We zijn enorm dankbaar dat het allemaal zo gelopen is. En voorlopig kijken we wel wat er nog allemaal op ons pad komt.” En op de vraag van de burgemeester of ze nog concrete plannen hebben, antwoordt Jaap: “Ik zou nog wel naar IJsland willen.” Lenie van der Laan houdt het simpeler: “We gaan gewoon verder met genieten.”