Marinus Bonte is al 22 jaar in touw … in het Touwmuseum

Aad Kuiper

Jane, de vrouw van Marinus Bonte, werkte al vanaf de oprichting in 2000 als vrijwilliger in het Touwmuseum en nam Marinus op een gegeven moment eens mee. ‘Geen knopen in een touwmuseum,’ dacht Marinus Bonte, ‘dat kan niet.’ En omdat hij vond dat dat echt niet kon, heeft hij daar verandering in gebracht. Heel lang zijn ze zichtbaar geweest, maar omdat er steeds nieuwe dingen bijkomen zijn ze nu keurig opgeborgen in een doos; maar ze zijn er nog wel. “We gebruiken ze ter opluistering als we bijvoorbeeld op een open dag ergens met een kraampje staan. Daar komen altijd mensen op af om er iets over te vragen.”

“Er zitten een stuk of 40, 50 knopen in die doos en andere trucjes die je met touw kunt doen - splitsen bijvoorbeeld,” vertelt Marinus. “Ik had dat soort dingen wel geleerd op de Hogere Zeevaartschool, maar knopen werden steeds minder gebruikt en ik moest wel weer oefenen om ze goed te krijgen.” Hij werkte toen in Duitsland en had af en toe wel wat tijd over om knopen te gaan leggen. En in de weekenden draaide hij dan een dienst in het Touwmuseum.

Van ketelbinkie tot kapitein

Als hij terugdenkt aan zijn werkzame verleden, komt eerst het varen als ‘ketelbinkie’. “… naar India,’ zegt hij, na even nadenken. En toen wilde hij heel graag naar die Hogere Zeevaartschool. En als je daar een paar jaar op hebt gezeten, moet je weer gaan varen, weer terug naar school en weer varen en weer terug naar school. Op die manier heeft hij in verschillende plaatsen op school gezeten en alle diploma’s gehaald die er te halen waren en menig reisje gemaakt bij de VNS, dat later Nedlloyd ging heten. Hoewel hij dat wel mocht en kon, heeft hij, op één reisje na, nooit als kapitein gevaren, want de maatschappij vroeg hem om als ladinginspecteur te gaan werken. Dat heeft hij ook weer jaren gedaan: regelen dat een schip grote zware ladingen ging vervoeren. Machines van soms wel 750 ton in een schip laten tillen, dan ging Bonte met een vliegtuig naar de haven van aankomst, om daar te regelen dat het gevaarte er weer uitgehaald kon worden. En af en toe ging hij met zo’n schip mee terug als stuurman, omdat er iemand afgelost moest worden. Daarna heeft Marinus o.a. nog bij Aramco gewerkt om pijpleidingen naar Arabië te vervoeren en met zo’n zelfde soort baan kon hij na verloop van tijd in Duitsland aan de slag. Het was dus wel al lang geleden dat hij iets met knopen deed: toen hij nog voer, bijvoorbeeld tijdens de lange oversteek van Japan naar Zuid-Amerika.

Steeds meer bezoekers

Inmiddels is Jane al enige tijd gestopt met haar vrijwilligerswerk, maar gelukkig ziet iedereen haar nog af en toe. Als er iets te vieren valt met iets lekkers bijvoorbeeld. “Maar zij was het wel die destijds, samen met Lenie van der Laan, met ‘Jet en Jan’ startte - een programma voor leerlingen van de basisschool over hoe kinderen vroeger leefden - dat toen iets anders heette,” meent Marinus zich te herinneren. Zelf vindt hij alles leuk: groepen of individuele bezoekers. “Soms is het wel wat druk, maar we komen er altijd uit. We hebben een leuk en enthousiast team van vrijwilligers, maar een paar erbij zou wel heel fijn zijn, want we krijgen steeds meer bezoekers. Misschien komt dat omdat er op het internet mooie verhalen over ons verteld worden.”

Ook ander vrijwilligerswerk, maar vooral het Touwmuseum

Marinus Bonte geniet, ondanks zijn jarenlang regelmatig klaarstaan voor het Touwmuseum nog met volle teugen van het rondleiden van bezoekers. “Soms krijg je een hand van iemand die geweest is, of van een hele groep,” zegt hij. “En ze zeggen dan dat ze, wat je hebt verteld, en hoe je dat deed, bijzonder op prijs stelden. Dan ben ik blij dat ik dat kan doen.”

Marinus is ook nog vrijwilliger bij de Heksenwaag geweest, maar daar is hij inmiddels mee gestopt. Wel verzorgt hij samen met een drietal anderen het onderhoud van de banen bij de Heksenmeppers. En als je vraagt wat hij het leukst vindt, zegt hij: “Het leukst vond ik rondleidingen verzorgen op de open dag op de Touwfabriek. Maar die is ondertussen gesloten. Maar touw blijft me toch nog steeds boeien. En als ik anderen erover kan vertellen, vind ik dat nog steeds heel mooi.”

Wellicht is het zijn zeemanshart, dat zijn fascinatie voor touw levendig houdt, en hij zal ongetwijfeld nog wel langer in het Touwmuseum te vinden zijn, samen met dat leuke en enthousiaste team. Zij verwelkomen nieuwe rondleiders graag in het Oudewaterse museum; bel daarvoor 06 82436603.

Marinus Bonte, tweede van links, legt aan bezoekers van het Touwmuseum uit hoe een touw ‘gedraaid’ wordt.