Zo kan het ook

Terwijl de boeren en de politici de aanbevelingen van Johan Remkes nog amper goed bestudeerd hebben, zijn ze elders in Europa al een stuk verder: eind juli van dit jaar werd het Duitse dorp Großbardorf (ergens tussen Frankfurt en Neurenberg) officieel de eerste gemeente in Duitsland die geheel zelfvoorzienend was in energie.

In 2009 hadden inwoners een ‘Energie-Genossenschaft’ opgericht, wat zoveel wil zeggen als een coöperatieve vereniging die het dorp energie-onafhankelijk moest maken. Behalve zonnepanelen en vier (niet al te grote) windmolens op de hoogste punten van de gemeente is de interessantste energie-opwekker een gezamenlijke biogasinstallatie. De boeren van het dorp (varkenshouders en melkveehouders) kunnen hun mestoverschot bij de gemeenschappelijke biogas-installatie bezorgen. Daar wordt het biologisch omgezet in methaangas (heeft dezelfde samenstelling als aardgas) dat meteen opgebruikt wordt in een aggregaat dat de energie omzet in elektriciteit, en de restwarmte (warm water) gaat via leidingen naar de woningen in het dorp.

De meeste inwoners van Großbardorf rijden nog op benzine of diesel, maar uitgedrukt in KwH produceert de Genossenschaft voldoende stroom om ook het hele wagen- en tractorenpark elektrisch te laten rijden. Voorlopig leveren ze die overproductie aan elektriciteit aan gemeentes in de omgeving.

De meeste huizen werden er tot dusverre verwarmd met stookolie, en daarop kan nu al 400.000 liter per jaar bespaard worden.

Het oppervlak van Großbardorf is half zo groot als Oudewater, en het aantal inwoners is ongeveer eentiende, dus rond de duizend. Klein in aantal, maar groot in doortastendheid en samenwerking. Alle huishoudens zijn sinds de oprichting van de Genossenschaft lid geworden en willen niet meer anders.

Het slimme van de mestvergistingsinstallatie is dat de bouw van een grote installatie minder kost dan tien kleine of twintig hele kleintjes, en dat je in de grote vergistingsinstallatie de verschillende processen die zich daar afspelen veel beter kunt monitoren en bijregelen met (onder andere) de samenstelling van het substraat, de temperatuur, de zuurgraad en de vochtigheid. Behalve het gas blijft er een fractie over die geen gasvormige stikstofverbindingen meer uitstoot, en die rekening houdend met het waterbeheer (in Großbardorf zijn hoogteverschillen van tientallen tot honderd meter) op de weide en in de akkerbouw gebruikt kunnen en mogen worden.

Geen wonder dat landbouw- en energiedeskundigen uit alle uithoeken van de wereld op de wachtlijst staan voor een bezoek aan deze vooruitstrevende gemeente. Al was het maar omdat je daar nog eens onbekommerd lekker biologisch varkensvlees kunt eten.

Otto Beaujon

Otto Beaujon