Blik op ... Scholencomplex

Hè, hè, het hoge woord is eruit in Montfoort. Ondanks vele pogingen van de kant van Lokaal Montfoort en de SGP om zand in de raderen te strooien, steeds weer nieuwe discussies en onderzoeken te vragen en eindeloos veel vergadertijd te spenderen mag het schoolbestuur zichzelf feliciteren. Eindelijk. En, hoewel zij niet meer in functie is, de voormalig wethouder Koster ook. De nieuwe coalitie heeft het dossier nog eens grondig onderzocht, een paar communicatiefouten gevonden, daar met het voormalige college een paar stevige gesprekken over gevoerd en besloten dat het blijft zoals vorig jaar besloten. Aan de Parklaan en als kindcentrum, dus met kinderopvang en naschoolse opvang.

De twee genoemde partijen slikken hun verkiezingsretoriek in. Die ze overigens geen windeieren heeft gelegd.

Er is nog een punt in het uitvoeringsprogramma opgenomen, waarvoor met name de SGP diep zal hebben moeten slikken. Er komt een regeling voor vrijgekomen agrarische bebouwing. De SGP verzet zich altijd met hand en tand tegen bestemmingswijzigingen van leegstaande agrarische gebouwen, vooral als die omringd zijn door boerenland. En aangezien grond die te koop komt meestal naar andere boeren gaat die uitbreiding zoeken is dat haast altijd het geval. Ik snap dat wel van de SGP, want ze zijn bang voor burgerbewoners die het wonen op het platteland nou niet altijd met geurtjes en geluid associëren en dan die door bergen regelgeving beperkte boeren nog verder gaan lastig vallen.

Jaren geleden heb ik eens voor De IJsselbode zo’n burger geïnterviewd over de vraag wie er nou eigenlijk de baas is op het platteland: de vele stadbewoners die inmiddels in dat boerenland hun rust zoeken of de (steeds kleiner wordend aantal) boeren die wel al het land nog in gebruik hebben. De betreffende burger vond, dat die van buiten komende bewoners meer te zeggen moesten krijgen over hun eigen eisen aan het buitenleven. Dan moest die boer daar maar plaats voor maken. En zijn melktijden bijvoorbeeld zo aanpassen, dat de op bed liggende burger niet wakker werd van het geluid dat daarmee gepaard gaat. Ik heb zijn conclusies beleefd maar zelfverzekerd niet gedeeld.

Vroeger werden op industrieterreinen ook woonhuizen voor de eigenaren gebouwd. Dat beleid is afgeschaft en op de meeste bedrijventerreinen van nu is het verboden om woonhuizen te bouwen. Vanwege dezelfde soort van problematiek.

Het wordt nog een hele klus, dat besturen van een gemeente in de komende jaren. Zeker omdat, zoals het college terecht constateert dat die steeds meer verworden tot uitvoeringskantoren van de landelijke overheid.

Trudie Scherpenzeel