Menselijkheid, zomaar in Montfoort
Door: Sjoukje Dijkstra AlgemeenSoms laat je een oproep achter in een krant, en denk je: wie zal er luisteren?
Vorige maand vertelde ik over een vrouw, dakloos, in haar auto. Het raakte veel lezers. Er kwamen hartverwarmende reacties binnen. Er was iemand die uitgebreid boodschappen voor haar deed. Een klein groepje Montfoorters startte zelfs een crowdfunding, waardoor ze tijdelijk op een vakantiepark kon verblijven - even tot rust komen, even weer mens zijn.
En dan hoorde ik, bijna in dezelfde adem, over een heel andere noodsituatie. Door een technische storing bleef de brug in Montfoort hangen. Bootjes zaten vast in de brandende zon, het water in hun tanks werd gevaarlijk warm. De gemeente sprong bij met schoon water, en vanuit de Montfoortse middenstand kwamen tegoedbonnen zodat de mensen aan boord ergens konden eten.
Dat is Montfoort dus ook. Een stad waar mensen niet wegkijken. Waar je elkaar vasthoudt - of je nu in een auto slaapt, of op een schip vastzit.
Het geeft me vertrouwen. Dat we het nog steeds kunnen: naar elkaar omzien. Dat de krantenkoppen niet altijd de waarheid vertellen over hoe hard en kil onze samenleving zou zijn geworden.
Dank aan wie iets gaf, iets regelde, of gewoon een luisterend oor bood.
Soms red je daarmee iemands hele dag. Misschien zelfs een stukje van hun leven.
Voor ons wederom ook een reden om te zeggen: De IJsselbode wordt niet alleen gelezen, maar gespeld!
Sjoukje Dijkstra
