Als de spelregels tijdens het spel veranderen

Wie ooit een sportwedstrijd heeft gespeeld, weet één ding: het wordt een rommel als tijdens het spel ineens de regels veranderen.

In mijn vorige column ging het over 0,2 procent. Een verschil zo klein dat je het kunt vergelijken met een paar druppels water in een volle emmer. Toch was dat minieme percentage reden genoeg om een bouwplan bij molen De Valk stil te leggen. Inmiddels zijn we weer een stap verder in dit dossier. Niet omdat er meer duidelijkheid is gekomen, maar omdat het spel er ondertussen vooral ingewikkelder op is geworden.

Wat ik hierbij vooral constateer, is dat de regels tijdens het spel voortdurend lijken te veranderen. Je denkt dat je met de gemeente een potje voetbal speelt. Terwijl jij probeert te scoren, blijken er ineens ambtenaren op het veld te staan die korfbal spelen. En net als je denkt dat je eindelijk begrijpt wat de bedoeling is, blijkt het opeens hockey te zijn.

Iedere keer als je dichter bij het doel komt, worden de spelregels opnieuw uitgelegd. Niet om het spel duidelijker te maken, maar vooral om te zorgen dat er vooral niet gescoord wordt.

En het wordt nog verwarrender als blijkt dat die spelregels niet voor iedereen hetzelfde lijken te gelden. Alsof er ineens één speler op het veld staat die de bal wél met zijn handen mag oppakken, terwijl de rest van de spelers daar onmiddellijk voor wordt afgefloten.

En ondertussen staat de scheidsrechter erbij alsof hij er niets mee te maken heeft, terwijl hij zelf het veld heeft uitgezet en de fluit in handen heeft.

Dat is misschien wel het meest opmerkelijke aan dit dossier. De gemeente nam zelf een zware maatregel door een voorlopige voorziening te treffen. Zo’n besluit legt een project stil en jaagt initiatiefnemers op kosten. Dat is geen neutrale handeling, dat is bestuur. Maar vervolgens lijkt dezelfde gemeente zich op te stellen als bemiddelaar tussen de partijen die door die maatregel tegenover elkaar zijn komen te staan.

Alsof de scheidsrechter eerst het spel stillegt en daarna zegt dat hij er verder eigenlijk buiten staat.

Op vragen hierover heeft de gemeente tot op heden nog geen inhoudelijke reactie gegeven.

Dat roept een bredere vraag op over bestuur in Montfoort. Want wie de afgelopen jaren een beetje heeft opgelet, weet dat er meer dossiers spaak liepen.

Deze week mogen inwoners opnieuw naar de stembus.

Misschien brengt een nieuwe gemeenteraad beweging in dossiers die al te lang vastzitten. Maar vanzelfsprekend is dat niet. Veel zal afhangen van de coalitie die na de verkiezingen gevormd wordt. Wordt het opnieuw een combinatie die het ambtelijk apparaat dezelfde richting op laat bewegen als destijds? Of ontstaat er een bestuur dat meer balans brengt en knopen durft door te hakken?

Voor kiezers is dat misschien wel de belangrijkste vraag van deze verkiezingen.

Want lokaal stemmen klinkt vaak aantrekkelijk, dichtbij en betrokken. Maar ook lokaal geldt: bezint eer ge begint. Kijk niet alleen naar de partij waar je op stemt, maar ook naar de coalitie die daaruit kan ontstaan.

Sjoukje Dijkstra