De vrijwilligers van Montfoort S.V. ‘19

‘Zonder de vrijwilligers zou het voetbal hier niet kunnen bestaan’

Op maandagochtend is het bij Montfoort S.V. ‘19 al vroeg bedrijvig. Gemiddeld zo’n veertien vrijwilligers schuiven aan voor koffie, een praatje en het verdelen van het werk. Iedereen weet wat hem te doen staat. Kleedkamers schoonmaken, de kantine nalopen, doelen repareren, velden borstelen of het groen onderhouden. Het gaat niet op commando, maar bijna vanzelf. Al jarenlang. “Zonder vrijwilligers kan de vereniging niet bestaan, dat is financieel niet op te brengen”, zegt Wim Doove.

Wie even blijft staan, ziet dat het hier niet alleen om werk gaat. Er wordt gelachen, bijgekletst en zonder aarzeling bijgesprongen als iemand klaar is met zijn klus. Die vanzelfsprekendheid is gegroeid in de loop der jaren en vormt het stille fundament onder de club. Het is precies die sfeer die maakt dat mensen hier week in week uit blijven komen.

Al bijna een halve eeuw betrokken

Met zijn 88 jaar is Wim Doove de nestor van de ploeg. Hij begon in 1978 als vrijwilliger, toen zijn zoon bij de club kwam voetballen. Sindsdien is hij nooit echt weggegaan. “Als het hier geen prettige vereniging was, dan zou je niet met twaalf man iedere maandagochtend aan de slag gaan”, zegt hij. Wim kent de mensen, de taken en het ritme. Wie klaar is met zijn werk, hoeft niet te wachten op aanwijzingen. “Je loopt gewoon door en vraagt: is hier nog wat te doen? Zo werkt dat hier.”

De maandagmorgenploeg bestaat uit een vaste kern vrijwilligers, grotendeels mannen van zestig jaar en ouder, van wie velen al tientallen jaren bij het Montfoortse voetbal betrokken zijn. Sommigen speelden zelf, anderen stonden langs de lijn of kwamen via hun kinderen bij de club terecht. “Je ziet zelf wel dat er een hechte band is in die hele ploeg”, zegt Wim. “Hoe we met elkaar omgaan, dat is minstens zo belangrijk als het werk.”

Zomer en winter in het groen

Cor Janmaat is een van de vrijwilligers die vooral buiten te vinden is. “Ik mag het gras kort houden”, zegt hij nuchter. Samen met een paar anderen onderhoudt hij alles wat groen is op en rond het sportpark. In de zomer betekent dat maaien, in de winter snoeien en blad ruimen. Ook de velden vragen aandacht. “Als ze niet schoon zijn van blad, dan gaan mensen glijden”, legt hij uit. “En het oog wil ook wat.”

Vijf jaar geleden werd Cor gevraagd om te helpen. Wat hem aantrok, was niet alleen het buiten bezig zijn. “Het belangrijkste is dat je met elkaar hier bent. Een bakkie koffie, soms een stevige discussie, een koekje bij een verjaardag. Dat hoort er allemaal bij.” Op zaterdag kijkt hij regelmatig een wedstrijd mee. “Dan drink je daarna een biertje. Dat is eigenlijk een verlenging van de wedstrijd.”

Repareren, ophangen en doorpakken

Binnen de vrijwilligersgroep heeft vrijwel iedereen een eigen rol. Er zijn mensen die zich bezighouden met de schoonmaak van kleedkamers en kantine, anderen zorgen dat reclameborden netjes hangen of dat materialen worden nagekeken. Gijs de Rijk richt zich vooral op reparaties. Doelen die kapot zijn, netten vervangen, kleine klussen die anders blijven liggen. “Je bent bezig met je handen en ondertussen praat je wat bij”, zegt hij.

Wat hem motiveert, zit niet alleen in het praktische werk. “Als je ‘s avonds hier loopt en je ziet hoeveel kinderen en jongelui hier plezier hebben, dan denk je: daar doe je het voor.” Het vrijwilligerswerk voelt voor hem als iets terugdoen voor de gemeenschap. “Je drinkt een kop koffie en ondertussen draag je bij aan iets waar heel Montfoort plezier van heeft.”

Kunstgras vraagt aandacht

Op het sportpark liggen meerdere kunstgrasvelden en ook die vragen onderhoud. Gerard Broekman is daar vaak mee bezig. Hij borstelt de velden, houdt ze schoon en zorgt dat ze bespeelbaar blijven. “Dat hangt van het weer af”, zegt hij. “Maar ik doe dit elke week.” Het kost tijd. “Ongeveer een uur per veld.”

Gerard is al tientallen jaren bij het voetbal betrokken. Hij was lange tijd secretaris, zat in het bestuur en volgt het eerste elftal nog altijd op de voet. Over de fusie tussen de Montfoortse voetbalclubs VV Montfoort en MSV ‘19 was hij in het begin kritisch. “Maar op een gegeven moment leg je je erbij neer”, zegt hij. “Dan ga je verder met dezelfde energie, want het gaat uiteindelijk om de club.” Inmiddels voelt hij zich volledig thuis bij de fusievereniging.

Vroeg op voor de zaterdag

Hans Bos kent de vereniging al vanaf zijn zestiende. Hij speelde vroeger zelf en is nu een van de vaste gezichten die op wedstrijddagen het verschil maken. “’s Ochtends om 6.15 uur ben ik hier”, zegt hij. Dan zet hij alles klaar voor de wedstrijden. Schoonmaken hoort daar ook bij. “Ik ben echt een schoonmaker.” Het zijn lange dagen, maar hij haalt er voldoening uit. “Zolang je het kunt, doe je het.”

Onmisbaar werk

Wat in alle gesprekken terugkomt, is het besef hoe essentieel de vrijwilligers zijn. Niet alleen voor het voetbal, maar voor het voortbestaan van de club. “Als je alles wat wij doen zou moeten uitbesteden, dan is dat niet op te brengen”, zegt Wim Doove. “Dan zou een groot deel van de vereniging niet meer kunnen bestaan.”

Tegelijk is er ook realisme. Verjonging is nodig, weten ze. “Ik voel mij nog steeds goed”, zegt Wim. “Maar ik weet ook niet hoe ik er over een paar maanden bij zit.” Toch overheerst de bereidheid om door te gaan, zolang het kan. Niet omdat het moet, maar omdat het klopt.

Op maandagochtend, tussen koffie en klus, wordt dat zichtbaar. In het meewerken, het omkijken naar elkaar en het plezier dat er vanzelf bij hoort. Of zoals Wim het samenvat: “Je ziet zelf wel dat er een hechte band is. En dat is precies waarom dit blijft draaien.”