Hazelnoten
Door: Otto Beaujon AlgemeenAan de stadszijde van de Lange Burchwal in Oudewater, behalve een straat en een stoep één lint van geparkeerde auto’s. Tussen elke vier parkeervakken heeft de ontwerper ooit verhoogde bloemvakken bedacht, met in elk daarvan een boom, een hazelaar in dit geval.
De ‘oogst’ aan hazelnoten is zover mijn geheugen teruggaat nog nooit zo groot geweest als deze zomer. Rondom elke boom ligt het ermee bezaaid, en ik vind de laatste tijd af en toe zo’n hazelnoot in de tuin, waar een kauw of een duif hem verloren heeft.
Ik schrijf ‘oogst’ tussen aanhalingstekens, want behalve de vogels doet niemand moeite om ze op te rapen: voor een zak nootjes ga je niet op je knieën op de stoep zitten, hoogstens ga je ervoor naar het voedselbos waar geen van je medebezoekers dat gek vindt.
In die rij hazelaars staat er één die dood is, morsdood. Daar hoef je geen boomdeskundige voor te zijn om dat te zien. Hij. Staat daar, geeft geen schaduw en geen overbodige noten. En dat is al meerdere jaren zo, als je kijkt hoe de andere soortgenoten ondertussen gegroeid zijn.
De verantwoordelijke voor de groenvoorziening in Oudewater is het blijkbaar ook nog niet opgevallen dat daar al jaren een naakt boomskelet staat. Gemeente, doe er eens iets aan. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn het dode hout weg te halen en er dit najaar een nieuw boompje te planten?
