Wonen op het industrieterrein

Zeven bewoners (al dan niet met hun gezinnen) die een woning hebben op het industrieterrein Tappersheul schreven een brief aan het college van burgemeester en wethouders met de titel ‘illegale woning en verhuur’.

Toen het industrieterrein in 1978 aangelegd werd, was het bouwen van een bedrijfswoning bij een bedrijf niet alleen in Oudewater, maar in den lande een handreiking aan de ondernemer, die als hij/zij bijvoorbeeld een bedrijf vanuit de binnenstad naar het industrieterrein wilde verplaatsen meestal alle medewerking verkreeg met het verlenen van de omgevingsvergunning.

In 2009 werd het bestemmingsplan gewijzigd, en bepaalde de gemeente dat ‘wonen op het industrieterrein’ alleen toegestaan was wanneer 24-uurs aanwezigheid gedurende 7 dagen per week aantoonbaar onvermijdelijk was. Grote woorden, waar achter de onderverhuur (bijvoorbeeld aan arbeiders uit het buitenland) zeker schuilging.

Ondernemers die er van meet af aan zelf gewoond hebben, hadden (en hebben nog steeds) overgangsrecht, maar willen dat nog eens bevestigd zien omdat sommige van de oorspronkelijke bewoners inmiddels gepensioneerd zijn en elders wonen. Als de gemeente daar echt een ‘uitsterfbeleid op los wil laten, dan worden die oorspronkelijke gezinswoningen vrijwel onverkoopbaar, niet te verhuren en kelderen ze in waarde.

De briefschrijvers trekken hun (voorzeker reële) probleem in de juridische sfeer van de rechtsgang, nadeelcompensatie en planschadevergoeding.

Zou het geen socialere oplossing zijn als de gemeente voor deze woningen in overleg met de eigenaren huurvoorwaarden opstelt om ze tegen ‘normale’ huurprijzen te kunnen verhuren?