Wim Marrée benoemd tot erelid

Sjoukje Dijkstra

Op de laatste algemene ledenvergadering van Volleybalvereniging De Valk in Montfoort werd penningmeester Wim Marrée aangenaam verrast met een bijzondere eer: hij is benoemd tot erelid van de vereniging. Deze erkenning komt voort uit zijn jarenlange inzet voor De Valk, waarbij hij niet alleen een cruciale rol speelde in het bestuur maar ook als trainer en scheidsrechter.

Met meer dan zes decennia aan lidmaatschap, sinds zijn toetreding in 1966 op veertienjarige leeftijd, heeft Wim volgens de vereniging een onschatbare bijdrage geleverd aan Volleybalvereniging De Valk. De bekroning tot erelid kwam als een complete verrassing voor Wim. “Het was een apart ingelast agendapunt, waarbij ik helemaal verrast werd. Ik kreeg een fles wijn en een bos bloemen. Laatst werd ik er nog op aangesproken en gefeliciteerd, omdat ik al in de krant stond. Dat vond ik wel leuk. We hebben het niet per sé gevierd.”

Zus

Wims betrokkenheid bij De Valk is veelzijdig. Als penningmeester en lid van de werkgroep financiën draagt hij bij aan het financiële welzijn van de vereniging. Daarnaast deelt hij zijn passie voor volleybal door wekelijks training te geven op maandag- en dinsdagavond en door regelmatig wedstrijden te fluiten op donderdagavond. Zijn actieve rol als speler begon vanaf het moment dat hij lid werd, waarbij hij lange tijd deel uitmaakte van het eerste herenteam.

Reflecterend op zijn jaren bij De Valk, zegt Wim: “Af en toe hebben we wel een keer een kampioenschap gehaald. Daar ging het niet om. Het ging om het bezig zijn. Het volleybal zelf.” Hij benadrukt ook het belang van het verenigingsgebeuren en de familieband met volleybal: “Mijn zus was ook erelid. Zij heeft de vereniging mee opgericht. Volleybal zit in de familie… Hoewel we het niet met de paplepel ingegoten hebben gekregen. Mijn vader was meer een voetballer.” Inmiddels heeft de volleybalvereniging zo’n 130 leden. Ze zijn in al die tijd gehalveerd. Wim heeft er niet direct een verklaring voor waarom er minder mensen volleybal spelen in Montfoort. Hij vermoedt dat het spel misschien toch wat ingewikkelder in elkaar zit dan bijvoorbeeld voetbal. “Veel jongeren gaan ook naar Woerden om zich daar aan te sluiten, omdat vrienden van school daar ook zitten.”

Trots

Als erelid geniet Wim van speciale voordelen binnen de vereniging: “Een van de voordelen is, je hebt geen geldelijke verplichtingen meer aan de vereniging…” Met trots en bescheidenheid kijkt hij terug op zijn benoeming tot erelid: “Ja, ik was best trots. Het is toch een bepaalde prestatie, een bijzondere gebeurtenis.” Hij voegt eraan toe dat hij een van de langst zittende leden is: “Bij de recreanten op de woensdagmorgen spelen ook een paar leden die al lang lid zijn.”

Sinds zijn pensioen is Wim actief betrokken bij de gemeenschap, niet alleen in de volleybalwereld. Hij houdt zich ook graag bezig met andere activiteiten zoals tennis, fietsen en wandelen. Zijn verknochtheid aan Montfoort blijkt uit zijn woorden: “Ik heb er nog nooit over nagedacht om te verkassen en om een nieuw team te zoeken. Ik ben toch te zeer verknocht aan Montfoort…”