Oudewaters ballonduo vaart over de Alpen

Philip van den Hadelkamp en Jan Hoogenboom hebben, inmiddels alweer jaren geleden, ooit bedacht om eens op een andere manier reclame te maken dan via de krant, billboards, de radio, vakbladen of anderszins. Een heteluchtballon sponsoren met hun naam erop; dat leek ze wel wat. Maar dan moesten ze er, met een gediplomeerde piloot, ook regelmatig mee gaan varen, want anders zag natuurlijk niemand die reclameballon. Dat varen beviel zo goed dat ze er zelfs mee naar bijeenkomsten en festivals gingen; ook elders in Europa. Heidi Hoogenboom (24) en Roy van den Hadelkamp (23) waren toen een jaar of zeven, acht en raakten door hun vaders op die manier al op jonge leeftijd besmet met het ballonvaarvirus en dat is nooit meer overgegaan. Beiden hebben nu zelfs een vliegbrevet voor een heteluchtballon (en dat blijkt zeker geen makkie), hebben al heel wat festivals in uiteenlopende landen meegemaakt en zijn zelfs een keer de Alpen overgestoken. Het is al een feest om ze erover te horen praten.

Als tieners gingen ze mee naar ballonvaartbijeenkomsten in onder meer Oostenrijk en naar festivals in bijvoorbeeld Frankrijk. In de buurt van Metz werd jaarlijks een heteluchtballonfestival georganiseerd en daar waren ze dan met de beide families en nog wat aanhang. De groep Nederlanders bestond na verloop van tijd uit een man of zestig. Aan een lokale boer vroegen ze op een van die bijeenkomsten of ze met tenten en caravans op zijn terrein mochten staan; dat mocht, en binnen de kortste keren hadden ze een ‘eigen camping’ gecreëerd - een leuk detail is dat die boer op dat terrein later daadwerkelijk een camping heeft ingericht. Heidi, met een brede glimlach: “Een paar jaar geleden hebben we daar een feestje gebouwd. We begonnen met een man of vijftig en toen kwamen ze vragen of het wat zachter kon, maar even later stonden degenen die dat vroegen ook mee te feesten en op een gegeven moment waren er wel zo’n beetje 300 mensen aan het feestvieren. Het was echt heel leuk.”

“Het ballonvaren is een heel klein wereldje; je ziet heel vaak dezelfde mensen en dat maakt het fijn. We gingen bijvoorbeeld ieder jaar naar dezelfde plek in Oostenrijk en dat voelde als een soort thuiskomen. Daar waren mensen uit o.a. Frankrijk, Spanje, Polen en Oostenrijk zelf natuurlijk.”

Zelf varen

Roy: “Een jaar of vier geleden zeiden wij tegen elkaar: dat kunnen wij ook.” In de jaren daarvoor hadden ze tijdens verschillende vaarten al eens van de piloot bepaalde handelingen mogen uitvoeren, dus zagen ze zo’n opleiding wel zitten. Net in die periode vonden bij de opleiding en de examens verschillende wijzigingen plaats en waar ze eerst naar Vliegschool Rotterdam Sand Air moesten, werd kort daarna de enige opleiding om een vliegbrevet voor ballonvaarten geopend in … Woerden. “Dat was boffen”, liet Heidi, nog steeds zichtbaar opgelucht, weten. Roy: “Wij waren zo’n beetje de eersten die daar hun brevet haalden. We moesten heel veel lessen volgen en in negen vakken examen doen; bijvoorbeeld over wetgeving, materialen, meteorologie - we zijn bijna weerman en weervrouw - en navigatie. En daarnaast moesten we ook nog een behoorlijke hoeveelheid medische kennis opdoen waarop we getoetst werden. Voor je gaat vliegen moet je een startvergunning aanvragen en een vliegplan indienen. Er komt echt heel wat voor kijken voor je de lucht in gaat.”

“En als je zover bent, moet je vlieguren gaan maken”, vervolgt Heidi. “Ik heb er dertig en dat is nog niet genoeg om zelfstandig te mogen vliegen. Roy heeft ondertussen genoeg vlieguren en heeft zijn eigen bedrijfje opgericht, Balloon Experience Holland.” Dat klinkt duur, maar dat ballonvaren blijkt gewoon een redelijk dure hobby, waar ze anderen graag van willen laten meegenieten, maar dan moeten die wel een deel van de kosten betalen; anders is het niet te doen. Roy werkt in het dagelijks leven als elektricien en Heidi in de kinderopvang. Maar dat ballonvaren is ze van harte gegund, want tenslotte doen ze veel mensen een plezier met hun liefhebberij. Naast de twee ballonnen van hun vaders hebben ze nu beide ook een eigen ballon.

Prachtig om over het Groene Hart te varen

“Wat wel leuk is”, gaat Heidi verder, “is dat we proberen te berekenen waar we moeten opstijgen om hier thuis - we zitten op de Damweg (red.) - te kunnen landen en meestal lukt dat wel. Maar je kunt nooit iets beloven, want soms kan de wind zomaar ineens draaien.”

“Wat we wel weten is dat het Groene Hart prachtig is om overheen te varen. Het grappige is dat mijn vader (Jan Hoogenboom, red.) zich, als hij daar hoog in de lucht is, erover verbaast dat het zo dicht bebouwd is, terwijl passagiers uit de stad er niet over uit kunnen dat het hier zo weids en groen is. Je kunt echt heel ver kijken; soms tot aan Antwerpen.”

Roy: “In het buitenland zie je een heel ander landschap, met heuvels en bergen. Zo zijn we, toen we een keer in Oostenrijk waren, de Alpen overgestoken in de richting van Italië. Dan zie je de bergen vrij plots overgaan in een vrij vlak land, de Povlakte, en kan je tot aan Kroatië kijken en zie je zelfs de hele laars liggen. Prachtig.” “En niet alleen heel mooi”, vult Heidi aan, “dat los zweven in de lucht is zo heerlijk rustgevend. Elke vaart is anders. En het allermooiste vind ik een ochtendvaart; je ziet de wereld wakker worden en dat is … gewoon magisch …”

Aad Kuiper