Hou het hoofd koel

Afgelopen week het gesprek van de dag: “Wat is het warm, hè?” En ja, het zweet stond inderdaad op plekken waar je normaal alleen zweet hebt staan als je een marathon loopt, terwijl we nu gewoon stil op een stoel zaten. De kleurencodes vlogen ons om de oren. Tropenroosters op school, kinderen om 12 uur alweer thuis…, heerlijk natuurlijk, behalve als je zelf nog geacht wordt productief te zijn op je werk. Zit je in een Teams-meeting, staat je zoon ineens naast je in beeld te zeuren om een ijsje. Maar toen kwam vrijdag 26 juni. Code rood. Blijf binnen. Ga niet de weg op. Let op uw veiligheid. Scholen stuurden donderdagavond massaal mailtjes: het was niet verantwoord om de kinderen naar school te laten komen. Dus waren ze vrij. Alweer. Geen probleem hoor, als ouder neem je gewoon nog een dag vrij. Je werkgever zal vast denken: “Ach joh, neem er nog eentje, het is tenslotte zomer.” Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik heb het idee dat scholen tegenwoordig sneller vrij geven dan ik me van mijn eigen schooltijd kan herinneren. Storm Benjamin raast over het land en er volgt al een mailtje dat de kinderen thuis mogen, of nee, moeten, blijven. Eindelijk weer eens een flink pak sneeuw? Thuisblijven. Een dreigende hittegolf? Thuisblijven. Ondertussen doet de gemiddelde werkgever niet aan kleurencodes. Die verwacht gewoon dat je komt. En het grappige is dat het vaak nog lukt ook. Misschien iets langzamer, iets moeizamer, maar we komen de dag door. Begrijp me goed: ik snap dat het klimaat verandert en dat extreme weersomstandigheden serieuze gevolgen hebben. Maar soms lijkt de paniek groter dan nodig. Natuurlijk moeten we drinken, smeren, rustig aan doen en vooral goed letten op dieren en ouderen. Maar we hebben nu eenmaal met dit weer te maken.

Dus laten we het hoofd koel houden. Al is het maar omdat de rest van ons lichaam dat duidelijk niet meer kan.

Mireille van der Ham