Van plakwerkjes naar puberzorgen
Door: Mireille van der Ham AlgemeenHet is zover. Mijn jongste stapt na de zomer over naar de middelbare school. Veel te grote rugzak op, zakgeld paraat, puberhouding in ontwikkeling. Ik zie ons nog samen bij de peuterspeelzaal. Ik sprak hem moed in. “Mama komt echt zo weer terug.” Liep ik dan met die lege kinderwagen terug naar huis; de tranen over mijn wangen. Daarna kwam de basisschool. Een veilige haven met glitters, tikkertje, liedjes over lente en regenwormen. Elk jaar een knutsel voor vader- en moederdag waar het concept ‘lijm doseren’ nog ontdekt moest worden. Ik hielp bij de Koningsspelen, het organiseren van Kerst- en Sinterklaasfeest, en zong... tijdens de avondvierdaagse. Luid. Eén jaar maar. Het jaar waarop mijn kinderen me streng verboden ooit nog een noot te raken in het openbaar. “Mam, als je zingt, blijven wij thuis.”
Nu blijf ik achter. Met herinneringen aan juffen met glitters, OR-vergaderingen over ranja, en mijn rol als wandelende agenda. Het loslaten is begonnen. Het is namelijk zo ver. Hij stapt over naar de middelbare school. Naar de wereld van toetsweken, cola als lunch, meiden, mopperen op huiswerk en chips die je voor de hoofdprijs uit een automaat haalt. Ik mag hopen dat hij af en toe nog naar me luistert. Of in elk geval doet alsof.
Dus ik zwaai hem straks uit. Mijn baby. Mijn brugklasser. En ik hoop... dat als hij ooit zélf een lege kinderwagen voor zich ziet, hij dan snapt waarom ik nu even een traantje laat. Laat ze maar groeien. Laat ze maar ontdekken. Maar onthoud: achter elke puber die denkt het zelf wel te kunnen, staat een moeder met een koekje en een licht paniekerige glimlach.
Mireille van der Ham
