Een verhaal dat bleef groeien

Bijna vier jaar schrijf ik voor De IJsselbode. Het begon via goede vriendin Hester die zelf ging schrijven en mij vroeg af en toe een foto bij haar artikelen te maken. “Ja, leuk!” zei ik. Maar stiekem dacht ik: Hoe kom ik in dat wereldje terecht waar jij nu zit? Want dat wil ik ook!

Als kind schreef ik dagboeken vol. Alles moest op papier. Toneelspelen was mijn grote wens. Ik wilde verhalen delen, laten zien én horen wat er in mijn hoofd zat. Toch kwam dat er niet van.

Toen ik nog een schattige baby was (op dat grote hoofd na dan), kreeg mijn moeder bij het consultatiebureau te horen dat mijn ene oog groter was dan het andere. “Zulke mensen worden vaak journalist of schrijver,” maakten zij haar wijs. Die uitspraak bleef bij mijn moeder hangen.

Jaren later, toen ik mijn man leerde kennen en hij een, voor ons op dat moment, heftig ongeluk kreeg, begon ik alles weer op te schrijven. Mijn vader wilde het lezen. “Misschien moet je het als een boek laten drukken,” zei hij. “Ik denk dat meer mensen jouw verhaal willen lezen.” Zo gezegd, zo gedaan. We deelden het uit aan familie en vrienden, en via via werden er zelfs boekjes verkocht. Mensen zeiden dat het voelde alsof ik mijn verhaal bij hen op de bank zat te vertellen. Kippenvel bezorgde ik ze.

Later schreef ik nog een boek. En tot op de dag van vandaag koester ik de wens om ooit een kinderfantasieboek te schrijven. Ja, ik weet het, gewoon doen. Maar het voelt nog niet als het juiste moment.

In ieder geval kreeg ik de kans om voor de krant te gaan schrijven. Superspannend, maar zó gaaf! Iedere week kijk ik uit naar het moment dat de krant op de deurmat valt, om te zien hoe mijn artikelen geplaatst zijn. Ik voer de mooiste, leukste en meest bijzondere gesprekken met mensen die ik anders nooit zou spreken. En een extra pluspunt: ik mag zelf de foto’s erbij maken, iets wat ik óók heel graag doe.

Om wat professioneler over te komen, besloot ik ruim twee jaar geleden een cursus Journalistiek te volgen. Naast het schrijven voor de krant en mijn werk in de winkel zou ik die opleiding thuis doen. Maar ik was even vergeten dat ik ook nog ‘druk’ ben met twee kinderen, een man, sociale contacten, hobby’s, huishouden, boodschappen, sporten, katten en honden uit de buurt eten geven en uitlaten, Facebook, Instagram én podcasts luisteren. Dat was dus serieus bikkelen.

Vooral de opdrachten bij elke les kostten tijd en energie. Het hoofdstuk over politiek voelde loodzwaar, duidelijk niet mijn ding. En dat was ook terug te zien in mijn cijfer. Gelukkig gingen de andere 47 hoofdstukken wél goed en trok ik dat minder mooie cijfer flink omhoog.

Een hoogtepunt was het bezoek aan de rechtbank, samen met mijn liefde tijdens een weekendje weg. Een opdracht was namelijk: woon een rechtszaak bij en schrijf er een verslag over. Ik was er nog nooit geweest, maar wat was dit bijzonder! Na twee zaken over diefstal bijgewoond te hebben, besloten we nog één zaak mee te luisteren. Het werd een heel bijzondere. Een man werd aangeklaagd door de moeder van zijn zoon wegens mishandeling. Na de uitspraak wilde hij nog een getuige oproepen: de vrouw die met hem mee was en in de zaal zat. Tot ieders verbazing bleek zij het slachtoffer zelf te zijn.

Met open mond verlieten we de rechtbank. En voor mij werd bevestigd: wat is journalist zijn toch geweldig!

Mireille van der Ham