De brug die niet meer hetzelfde zal zijn

Soms lees je een nieuwsbericht dat zich vastzet in je gedachten, alsof het weigert door te schuiven naar de achtergrond van de dag. Voor mij was dat het bericht over de 58-jarige vrouw uit Gouda die woensdagochtend 21 januari met haar auto van de brug bij de Julianasluis het water in reed. Een paar regels tekst, maar ze bleven hangen. Hardnekkig.

Misschien komt het doordat ik ben opgegroeid in Gouda. Misschien doordat ik, net als zoveel mensen in mijn omgeving, die brug honderden, misschien wel duizenden keren ben overgestoken. Je kent de plek. Je ziet het voor je. En juist daardoor komt het binnen. Het is niet zomaar een locatie op een kaart, maar een stukje van je eigen route, je eigen leven.

De verklaring van een ooggetuige maakte het beeld nog indringender. De vrouw kwam op een ongelukkige manier op de brug terecht, precies op het moment dat de slagbomen sloten en de brug vrijwel direct daarna omhoog ging. De getuige zag hoe ze nog probeerde achteruit te rijden, maar zonder succes. Hij zag haar deur opengaan, een poging om te ontsnappen, maar ook dat lukte niet meer. De auto rolde naar voren, raakte het wegdek, maakte een vreemde draai en verdween in het water. Binnen een fractie van een seconde was alles onder water verdwenen.

De hulpdiensten waren snel ter plaatse. Ze vonden de auto, maar niet meteen de vrouw. Pas na enige tijd konden ze haar uit het water halen. Ze werd gereanimeerd, naar het ziekenhuis gebracht, maar overleed later aan haar verwondingen.

Het is mijn grootste angst: met de auto te water raken. Ik kan me niet eens voorstellen welke paniek deze vrouw moet hebben gevoeld. Hoe ze gevochten moet hebben. En de afgelopen dagen betrap ik mezelf erop dat ik steeds aan haar denk. Waar was ze naartoe onderweg? Naar haar werk? Een afspraak? Een bezoekje aan iemand die ze liefhad?

En dan denk ik aan de mensen om haar heen. Want deze vrouw was niet alleen een naam in een bericht. Ze was iemands dochter. Iemands buurvrouw. Iemands collega, vriendin, tante, kennis, buurtgenoot. Misschien wel iemands vrouw, iemands moeder. Voor hen veranderde die woensdagochtend alles. Je zult dat telefoontje maar krijgen. Je zult iemand op zo’n plotselinge, tragische manier verliezen.

Ik wens iedereen die haar kende ongelooflijk veel kracht toe. En vooral: dat de mooie herinneringen uiteindelijk zwaarder mogen wegen dan het verdriet van dit moment.

Lieve mevrouw uit Gouda, rust zacht.

Mireille van der Ham