Code Oranje

Vroeger hadden we daar een heel ingewikkeld systeem voor. Dat heette: naar buiten kijken. Je deed de deur open, voelde de warmte op je gezicht en dacht: “Poeh… vandaag maar een tandje rustiger.”

Tegenwoordig kan dat blijkbaar niet meer. Nu hebben we eerst een app nodig die meldt dat het warm is. Daarna het KNMI. Vervolgens de veiligheidsregio. En daarna nog twintig nieuwswebsites die elkaar overbieden.

Code rood. Oftewel: we gaan allemaal dood. Blijf binnen. Drink water. Trek luchtige kleding aan. Serieus?

Ik stond net op het punt mijn skipak aan te trekken, mijn wollen muts op te zetten en een pan stamppot boerenkool te maken. Gelukkig was daar het dringende advies om dunne kleding te dragen.

Kijk, dat de scholen een dag dichtgingen vond ik eigenlijk nog helemaal niet zo’n gek idee. Ik gunde mijn kinderen die vrije dag veel meer dan uren puffen in een lokaal waar de temperatuur richting de sauna kroop.

Maar al die adviezen eromheen… zijn we echt vergeten zelf na te denken?

Mijn opa en oma hadden geen hitteprotocol. Geen pushberichten. Geen crisisberaad. Ze hadden iets wat tegenwoordig steeds zeldzamer lijkt te worden: boerenverstand.

Is het warm? Dan werk je wat rustiger. Heb je dorst? Dan drink je. Wordt het te gek? Dan zoek je de schaduw op.

Het was eigenlijk een verrassend effectief systeem. En ondertussen leven we al jaren in een soort permanente code oranje.

Niet vanwege het weer, maar vanwege alles. Boeren liggen onder vuur. Ondernemers krijgen steeds meer regels. Voor elk probleem lijkt er weer een nieuwe maatregel, commissie of verbod te worden bedacht. Soms krijg je het idee dat verschillende partijen D66 denken dat alles wat ooit normaal was eerst maar eens op de schop moet. Vernieuwen is prima, maar af en toe bekruipt me het gevoel dat gezond verstand ergens onderweg is zoekgeraakt.

Gelukkig zijn er nog plekken waar dat boerenverstand gewoon leeft. Neem straks het IJsselweekend. Natuurlijk houden de organisatoren het weer in de gaten. Dat moet ook. Veiligheid voorop. Maar als er een zomerse bui overtrekt of de wind ineens aantrekt, wordt niet meteen de stekker eruit getrokken. Dan doet iedereen gewoon wat Nederlanders al eeuwen doen.

Even de tent vasthouden. En daarna weer door. Misschien moeten we daar wat vaker naar terug. Minder codes. Minder paniek. Meer zelf nadenken.

En gelukkig krijgen we deze week ook weer een heel andere code oranje voorgeschoteld.

De enige waar ik zonder morren enthousiast van word. Of ik er om drie uur ‘s nachts mijn bed voor uit kom?

Tja… daar moet ik nog even een nachtje over slapen.

Sjoukje Dijkstra