Langste Dag

Afgelopen zondag was de langste dag van het jaar. Oude wijsheid: als je vóór de langste dag je onkruid gewied hebt, dan heb je er de tweede helft van het jaar geen last van. Vorige week ging ik even uurtje aan het werk om mijn stoep (en het stukje van de buurman) aan de Oost IJsselkade een systematisch te wieden: na het opbreken van het straatwerk ten gerieve van de glaspoortkabel hadden de kabelleggers (Hulde! Een keurig georganiseerd en hard werkend legertje buitenlandse werknemers) extra afstrooizand meegebracht, en dat bevat nagenoeg altijd nieuw onkruidzaad.

De voorbije jaren heb ik de gewone sedum (sedum acre) altijd laten staan omdat hij tegen de zomerse hitte van zijn stenen omgeving kan en omdat hij prachtig (zij het kortstondig) bloeit. Verder mag van mij de klaverzuring ook in het randje tussen stoep en gevel blijven, en de namaak-edelweiss, met dezelfde grijsgroene vilten bladeren maar een heel ander bloemetje (een composietje, zoals de madelief en de margriet) dat toevallig ook geel en wit is. Straatjesgras, vossestaart, kweekgras, paardenbloemen, distels en niet te vergeten: Canadese fijnstraal hak, trek en scheur ik meedogenloos tussen de klinkers uit.

Let maar op die fijnstraal: nu nog naar 20 centimeter hoog onschuldig groen, over zes weken een meter hoog en met gulle hand aan het zaaien. Weg daarmee dus.

Soms kom je een kiemplantje of net iets groters tegen dat niet bij het vaste patroon hoort: bijvoorbeeld een braamstruikje van 3 cm hoog.

En dit jaar, rijkelijk tevoorschijn komend tussen de gevel en de trottoirband: een tweelobbig kiemplantje, soms al met een derde of vierde blad, dat dan als een blad van een maïsplant (en dan 50 keer zo klein) om het stengeltje gewikkeld zat. Op mijn knieën had ik er al zeker 100 omgebracht (het was werkelijk in aantallen een royale nieuwkomer) en ik peinsde me suf wat het zou kunnen zijn, totdat ik er eentje met de punt van het mes omver trok en ik de eerste tegenkwam met een bloeiwijze. En wist ik het meteen: Weegbree, de breedbladige soort, volgens het boekje taai en uitstekend bestand tegen alles wat loopt of rijdt over straatwerk. Raak dat maar weer eens kwijt!

Ik had het kunnen weten: de weegbree heet niet voor niets ‘De voetstap der blanke’. Die laatste heeft de soort wereldwijd verbreid.

Otto Beaujon