Column: Is Johan blij?

Nee, zeker niet. Johan Vierbergen is geboren nabij Keulen, maar woonde in Oudewater. Later woonde en werkte hij als douanebeambte aan de Belgische grens. Tijdens de tweede wereldoorlog hielp hij neergestorte geallieerde piloten te vluchten naar Engeland. Hij wilde zelf de laatste keer mee naar Engeland om zich daar bij de Nederlandse strijdkrachten te voegen. Tijdens deze actie ging het mis; hij werd met twee Britse piloten opgepakt. Johan werd wegens hulp aan de vijand op 11 juni 1944 op 27-jarige leeftijd door de Duitsers geëxecuteerd. Een jongeman in de kracht van zijn leven…

Postuum is destijds terecht de aangelegde weg naar de A12 naar hem vernoemd, de Johan J. Vierbergenweg. Een drukke en belangrijke weg. Een eerbetoon aan een oorlogsheld. Maar de vraag is of hij daar nu nog blij mee zou zijn. De weg is vanaf het bordje ‘Oudewater’ bij Tappersheul tot aan de provinciale weg verworden tot één grote reclamezuil. Op dat stuk staan welgeteld achttien (!) grote reclameborden om lantarenpalen gevouwen, waarvan drie vlakbij in een zijweg. Ze staan kort op elkaar, met veelal dezelfde boodschap. Herhaling is de kracht van de reclame, maar je vertelt iemand toch ook niet tien keer achter elkaar hetzelfde? Er hangen ook kleinere reclameborden hoger aan de lantarenpalen. En niet te vergeten, er staan nog twee hele grote verlichte schermen met wisselende reclameboodschappen. Eén staat zowat tegen het brugwachtershuisje aan. Verblindend grote schermen en dwingend aanwezig, vooral ‘s nachts.

Is dit een warm welkom in Oudewater? Op het plaatsnaambord van de gemeente staat: “Natuurlijk Historisch Kleurrijk”. Kleurrijk is het zeker, maar vooral erg lelijk en afleidend. Het zal ongetwijfeld ten bate zijn van de gemeentekas, maar overdrijven is ook een vak. Er staan al vele verkeersborden, wegwijzers naar bedrijven en borden van bedrijven die langs de weg gevestigd zijn. Ik vermoed dat Johan hier ook niet blij mee zou zijn.

Wim Klever