Loes Scheel heeft het niet gemakkelijk
Door: Aad Kuiper AlgemeenNa een leven met ups en downs - en wie op oudere leeftijd heeft die niet - en afwisselend werk, waarbij Loes naast o.a. haar werk voor de Zenderstreek vooral mooie herinneringen aan haar werk als activiteitenbegeleidster uitgebreid de revue laat passeren, heeft ze het nu al vrij lang niet gemakkelijk. Ze wilde in De IJsselbode van deze week, niet eens in verband met de Week tegen Eenzaamheid, graag bijgaande advertentie plaatsen. We zijn uiteraard even met haar gaan praten en begrijpen dat ze het inderdaad niet gemakkelijk heeft; en dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt.
Tijdens een van haar laatste werkzaamheden ging het schrijven steeds lastiger, kostte het fietsen steeds meer moeite, begon ze steeds vaker te vallen en wilden steeds meer dingen niet goed lukken. Ze bleek Parkinson te hebben en dat duurt inmiddels als zo’n jaar of drie. “Daardoor heb ik nu veel pijn en kan ik nauwelijks nog lopen; ook niet met een rollator en ik heb overal behoorlijk veel moeite mee. Ik probeer positief te blijven denken, maar dat valt echt niet mee. Toen ik jong was hield ik veel van dansen; ik heb heel veel heel leuk werk gehad en later deed ik vrijwilligerswerk en ben ik ook nog mantelzorger geweest voor de buren. En nu - ik ben 74 - zie ik niet zo veel mensen meer, komt er drie uur per week iemand via de WMO bij me schoonmaken en laat ik de boodschappen thuisbezorgen. Je ziet het zo niet aan me, maar ik kan nauwelijks nog wat. Dit vind ik allemaal heel moeilijk.” We begrijpen dat Loes het inderdaad niet gemakkelijk heeft en hopen voor haar dat er mensen reageren op haar advertentie.
