Veel activiteiten in Haastrecht om eenzaamheid tegen te gaan

Mireille van der Ham

28 september tot en met 4 oktober is het de Week tegen Eenzaamheid. Een onderwerp waar misschien wel een beetje een taboe op rust. Het kan immers lastig zijn om toe te geven dat je je eenzaam voelt. Maar als je er mensen naar gaat vragen, zijn zij toch vaak heel blij met alleen al een gesprekje. In Haastrecht zijn er verschillende locaties te vinden waar activiteiten georganiseerd worden om eenzaamheid tegen te gaan. En dat natuurlijk niet alleen in de Week tegen Eenzaamheid, maar gewoon het hele jaar door.

Eettafel van Amaliahof

Iedere laatste woensdag van de maand wordt de ‘Eettafel van Amaliahof’ georganiseerd. In 2015 is het idee tot stand gekomen om dit voor bewoners en mensen uit de buurt te organiseren. Omdat meneer Rietvelds vrouw aan het herstellen is van een operatie, doet hij het woord: “Mijn vrouw, Wil Rietveld, is met de warme maaltijd in Amaliahof in maart 2015 begonnen. Daar kwamen toen 15 mensen op af. Inmiddels kunnen we 24 mensen kwijt en die zijn er ook eigenlijk altijd allemaal. Er is zelfs een wachtlijst, omdat er wel meer mensen zouden willen aanschuiven.” Inmiddels zit meneer Rietveld zelf ook in de organisatie, samen met zijn vrouw, An Dekker, Wil Hendriks en Tonny Jansen. Met zijn vijven zorgen zij iedere maand voor een gezellige middag. “Mensen kunnen om 12.00 uur binnenkomen en zijn tot 14.00 uur welkom. Een maaltijd kost tien euro, daar krijgen ze ook nog een toetje én een kopje koffie bij. Een glaasje wijn kost één euro en een glas sap twee kwartjes.” De maaltijden worden verzorgd door Restaurant IJsselborgh. Zichtbaar genietend van de heerlijke daghap en het verdiende glaasje wijn zitten de aanwezigen bij elkaar. Naast de maaltijd één keer per maand is er in Amaliahof ook de mogelijkheid om iedere vrijdagochtend een gezamenlijk kopje koffie te drinken. Iedere laatste vrijdag van de maand kan men komen schilderen en de eerste vrijdag van de maand is er iemand aanwezig die helpt bij allerlei technische mankementen.

Klaverjassen

Mevrouw Jannie Krijnen (79 jaar) en mevrouw Bep Oostendorp (94 jaar) zijn beide bewoners van Hof van Stein. Mevrouw Oostendorp is een fanatiek klaverjasser. Dit doet zij behalve met de medebewoners ook graag op de computer. Het kaarten is mevrouw Oostendorp met de paplepel ingegoten. Iedere week wordt er in Hof van Stein een klaverjasmiddag georganiseerd. “Dit is een fijn uitje voor veel mensen.”, laat mevrouw Krijnen weten. Mevrouw Krijnen is de voorzitter van de Bond van Ouderen in Hof van Stein. Zij zorgt samen met het bestuur voor allerlei activiteiten in de bewonersvereniging. “Je ziet mensen genieten als ze er even uit en onder de mensen zijn, daar doe ik het voor”, zegt mevrouw Krijnen.

Eenzaam

Mevrouw Oostendorp vertelt dat zij vijf zoons heeft en trotse (overgroot-)oma van veertien kleinkinderen en dertien achterkleinkinderen is. Zij ziet haar kinderen en kleinkinderen regelmatig. Ze zegt dan ook zich niet eenzaam te voelen. “Iedere zondagochtend komt mijn zoon met mijn schoondochter koffiedrinken, dat is vaste prik. Verder ga ik twee keer per week koffiedrinken met de bewoners.” Mevrouw Krijnen voelt dit anders. “Ik voel me wel verdrietig door de coronatijd.” In deze tijd is er veel veranderd voor mevrouw Krijnen. Haar man werd ziek en moest opgenomen worden. “Ik kon niet met hem mee naar het ziekenhuis, toen hij met de ambulance opgehaald werd. Dat was de laatste keer dat ik hem gesproken heb.” Tijdens de afscheidsdienst mocht mevrouw Krijnen maar dertig mensen uitnodigen, wat een moeilijke keuze was. “En mijn (klein)kinderen niet kunnen knuffelen, ik vond het verschrikkelijk.” Een onmenselijk afscheid voor een echtpaar wat al 55 jaar samen was. “Mijn kinderen zijn hartstikke lief voor me. Ze hebben me laatst nog een midweek meegenomen. Ik geniet daar heel erg van. Maar het uiteindelijk weer alleen thuis komen. Dat is moeilijk. Dan mis ik mijn maatje. Ik mis het om thuis te kunnen vertellen wie ik onderweg gesproken heb, of te kunnen laten zien wat voor nieuwe kleding ik bijvoorbeeld heb gekocht.”

Schouders eronder

Dat laatste herkent mevrouw Oostendorp wel. “Mijn man is twintig jaar geleden overleden, maar dat gevoel blijft.”
Toch wil mevrouw Krijnen er niet in blijven hangen. “Je moet er zelf iets van maken. Ik ben zeker niet zielig. Je kinderen spaar je; zo werkt dat nu eenmaal. Zij hebben ook hun eigen leven en verdienen het om van hun gezin te kunnen genieten.” Beide dames redden zichzelf nog steeds heel goed. Ze koken allebei zelf hun maaltijden. “Ik moest een aantal weken herstellen van een schouderoperatie en vond het verschrikkelijk dat ik niet zelf kon koken”, zegt mevrouw Krijnen. “Als ik mijn eigen maaltijd kan klaarmaken heb ik een doel. Net als de boodschappen.” Ook mevrouw Oostendorp doet nog zelf de boodschappen. “Ik maak een lijstje en ga één keer per week naar het dorp. Dan is mijn rollator flink afgeladen”, lacht ze. Het uitje naar de winkel is meteen een sociaal moment, met hier en daar een praatje. En ook voor de beweging is het goed. “Op de overige dagen ga ik tien minuten op de hometrainer”, voegt mevrouw Oostendorp eraan toe. De twee levenservaren en sterke dames zitten zeker niet bij de pakken neer en zijn blij met de activiteiten waar zij aan kunnen deelnemen.

Ook in de Thuishaven zijn er regelmatig koffiemomenten of creatieve activiteiten waarbij u kunt aansluiten.