Koning

Rond eind april is er altijd iets te doen omtrent onze Koning, of Koningin. Het begint met het jaarlijkse populariteits-onderzoek: welk rapportcijfer krijgt de Koning dit jaar van zijn volk? Het werd een mager zesje, en het was al wel ooit iets meer.

Daarna mogen de mensen zeggen of we een vorstenhuis willen houden of liever een president? 53% wil wel verder met de Koning of straks met Amalia, 18% weet niet en 29% wil Caroline for President.

Laat ik daar om te beginnen eens iets over zeggen. De totale kosten van het verschijnsel Koninklijk Huis zijn 51 miljoen euro per jaar, uitkeringen, ontvangen van buitenlandse gasten, paleizen inbegrepen. Een koopje dus, want met 17 miljoen Nederlanders is dat net 3 euro per inwoner per jaar. Je krijgt er een vrije dag voor, je kunt er af en toe eens gratis om lachen, je kunt twitteren als de Koning in coronatijd toch naar zijn vakantiehuis gaat, en zeker 3000 burgers krijgen jaarlijks een cadeautje uit de Koninklijke tombola in de vorm van een medaille met oorkonde en strik en een zoen van de burgemeester.

De Koning staat er, bij wel en wee, hij is een nationaal symbool met een traditie en voorzitter van de Raad van State, ‘s lands hoogste rechtscollege. Onze huidige koning is bovendien het prototype van een Hollandse kaaskop, hij ontvangt sporthelden op zijn paleis of buitenverblijf, hij spreekt zijn toespraken en tafelredes voor buitenlandse vorsten en presidenten uit zonder haperen, hij is welopgevoed en hij peutert nooit in zijn neus en krabt niet aan zijn gat. Hij is de minste niet van alle veertig koningen en koninginnen en keizers op aarde, inclusief Rama de 17e van Thailand, Letsie de Derde van Lesotho en koning Tupou van Tonga, en laten we er maar blij mee zijn. Het nadeel van het koningschap is alleen dat je van een troonopvolger van tevoren niet kunt zeggen of hij slim en flink en leuk zal zijn of saai en soms een beetje dom.

Maar ga eens na: behalve IJsland heeft geen enkel land ter wereld een vrouwelijke president, en ook al kies je er eentje voor vier, vijf of zes jaar, ze willen allemaal langer aan de macht blijven en als het even kan voor ‘t leven. De goede presidenten zijn op de vingers van één hand te tellen, met de slechte, de machtswellustelingen en de zakkenvullers, kun je een heel vliegtuig vullen: Salvador Allende, Idi Amin, Bashar al Assad, Bokassa, Bolsonaro, Erdogan, Gadaffi, Hitler, Mobutu, Mugabe, Peron, Poetin, Stalin, Trump en noem ze maar op, dus hou ze tot in lengte van jaren buiten de deur.

En dan een week na de populariteitsverkiezing is het Koningsdag. De muziekgroep heeft het Vaderlandslievend repertoire ingestudeerd voor de aubade op de stoep van het stadhuis. De oude Jop Polmans en Piet Tiggers van het liedboek Kun je nog zingen? Zing dan mee! Zorgen vandaag alweer voor de bekende meezingers waar vele eerdere pogingen tot verjonging van tekst en melodie gestrand zijn. Want let wel: voor Sinterklaas is alle muziek geheel herzien en gerenoveerd, maar Sinterklaas is dan ook geen koning.

Alle nieuwsgierigen gaan daarna mee naar de kerk om te vernemen wie er gedecoreerd zijn, en daarna gaan we ringsteken, koekhappen en tompoezen eten. Tegen het einde van de dag halen we een portie Chinees, en kijken met het bordje op schoot hoe de Koning en de Koningin en hun drie dametjes het in Rotterdam beleefd hebben.

We hadden het véél slechter kunnen treffen, wees blij, hef ze figuurlijk op het schild, die Oranjes en verheug je op de eerste kandidaten om te dingen naar de hand van de Kroonprinses, daar kan ik me nu al op verkneukelen.

Otto Beaujon