Vrede is rijkdom

Het valt mij moeilijk de gedachten te ordenen en iets zinnigs te schrijven over iets dat ons allen bezighoudt. Oorlog in je spreekwoordelijke achtertuin, met zoveel indirecte betrokkenheid als je energievoorziening en het graan waarvan de Oekraïne ons jaarlijks royaal voorziet, de onrust die het veroorzaakt, de onvoorspelbaarheid (of moet je zeggen: de onberekenbaarheid?) zijn allemaal oorlogsverschijnselen die nog maar weinigen van ons aan den lijve hebben meebeleefd. Deze oorlog staat ons ook -begrijpelijk- naderbij dan die welke in Jemen al acht jaar woedt.

Hoe de Amerikanen oorlog voerden in Vietnam: voor mijn generatie en als student biologie was het een godgeklaagd schandaal dat, toen de eindeloze bombardementen niets uithaalden, de barbaren uit de USA hele oerwouden en akkers vernietigden met het plantenbestrijdingsmiddel ‘Agent Orange’. Medestudent David die bij elk college of practicum een kartonnen bord met de tekst ‘Johnson Moordenaar’ op zijn tafel uitvouwde, werd wegens het beledigen van een bevriend staatshoofd veroordeeld en van de universiteit verwijderd.

De oorlog in Irak was zowel als de gezochte aanleiding, als het zinloos geweld, minstens zo brutaal als in Vietnam.

Aan de oorlogen 25 jaar geleden in voormalig Joegoslavië houdt menigeen ook in Nederland traumatische gevoelens over.

Oud-burgemeester en historicus Pieter Verhoeve beschouwde de tekst op een gevelsteen in de Wijdstraat als wel het allermooiste gezegde passend bij een woning. In een gloedvol betoog (ik weet niet meer ter gelegenheid van wat of wanneer precies) legde hij uit wat de tachtigjarige oorlog voor de Nederlanden ingehouden had, en wat in 1643 (bijna: de vrede werd getekend in 1648) achter de rug was:

Geen dagelijkse onrust meer, geen onzekerheid over de toekomst, geen doodsangst, geen wapengeweld, moord en doodslag dichtbij, geen plundering, brandstichting of inundatie, tijdig ingezaaide akkers en bevredigende oogsten en een leven zoals we dat allen wensen met voorspoed en tegenslag, vreugde en verdriet.

Otto Beaujon