Bakkershuis Montfoort bestaat één jaar

Woensdag 1 juni bestond ‘t Bakkershuis één jaar. Dat werd uitgebreid gevierd met spelletjes, wandelen en natuurlijk een borrel met hapjes. Tijdens het samenzijn werden formulieren uitgedeeld, waar deelnemers en mantelzorgers konden opschrijven wat ‘t Bakkershuis voor hen betekende. Deelnemer Wim Pon is hierover duidelijk: “Voor mij is het een ontdekkingsreis. Ik kan hier zijn wie ik ben. Ik word niet behandeld als patiënt.”

Dat is hij ook niet, vindt coördinator Marjon de Jong van ‘t Bakkershuis, die trots vertelt hoe Wim meewerkt aan een onderzoek van de Hogeschool Utrecht. Hier werkte Wim jarenlang als docent en nam examens af. “Hij was weer helemaal terug in zijn rol en stelde scherpe vragen”, aldus Marjon. “Dan zie je iemand in zijn element komen, opbloeien en zijn zelfverzekerdheid terugkrijgen, omdat zijn talenten benut worden.” In haar dankwoord zei ze super trots te zijn: “Zonder de mensen die hier aanwezig zijn, zouden we nooit zo ver geweest zijn als nu. Vorige week hebben we training gehad en zijn de vrijwilligers en de mantelzorgers getraind. Maar we hebben nog heel veel ideeën en plannen. We weten dat er nog heel veel mensen achter de voordeur zitten, die denken: ik hoor daar niet. Wij weten met elkaar wat het betekent als je te maken hebt met geheugenverlies en vergeetachtigheid. Vaak trekken mensen zich dan terug en stoppen met allerlei activiteiten. Doe dat niet. Sluit je aan bij ons. Blijf actief. Blijf ertoe doen. Ook Marjon heeft het formulier ingevuld en wat haar betreft is dit hier haar droombaan en heeft ze daar al zoveel mooie herinneringen aan: “Alles waarvan ik houd, komt hier samen. Ik hou van mensen bij elkaar brengen, mensen zich prettig laten voelen en in beweging brengen. De stuurgroep van het netwerk dementie van West Utrecht was hier voor een vergadering en ze keken hun ogen uit. De tuin ziet er super uit! En dat doen jullie met elkaar.” Marjon sprak de hoop uit dat ze nog veel mooie dingen zouden bereiken met elkaar, waarna ze haar glas hief. Haar toast werd begroet met uitgebreid gezang: ‘Ein Prosit en ‘Laten wij nu klinken, hem en haar ter eer. Nu wij hier nog toeven, morgen allicht niet meer. Wees gelukkig samen, dan is het oké. In die geest dan leven wij, morgen nog met je mee!’

Groot feest

Volgens Marjon de Jong is het nu een feestje voor intimi, maar zegt ze: “Zodra wij horen dat we ook de komende jaren zo door kunnen gaan, dan geven we een heel groot feest.” Dat voortbestaan is voornamelijk afhankelijk van financiering, die volgens haar niet alleen uit de gemeente moet komen. “Het zou onder andere uit de Wet Langdurige Zorg (WLZ) en van de zorverzekering (ZVW) moeten komen. Ze sprak daarbij haar hoop uit dat de nieuwe wethouders (Sociaal Domein) daarvoor zouden kunnen lobbyen. Als je ziet hoeveel hier bespaard wordt, door uitgestelde zorg.” Dat beaamt ook een van de deelnemers, die liever niet met zijn naam in de krant wil. Hij heeft beginnend Alzheimer, maar voelt dat nog niet zo. Hij komt graag naar ‘t Bakkershuis, omdat de sfeer zo fijn is. “Ik merk er zelf niks van dat ik Alzheimer heb, en ben hier om de mensen te helpen, maar ook om te zien wat het is: hoe het met mij zal gaan. Het kan tien jaar duren of in drie jaar gebeurd zijn. Daarom is het kwestie om nu te genieten van het leven.” Het is merkbaar dat de aanwezige deelnemers, mantelzorgers en vrijwilligers het goed hebben met elkaar. Uit handen van de gastvrouwen krijgt Marjon nog een bloemetje overhandigd. Die mag ze meenemen naar huis... Ze is er blij mee: “Die krijgt een mooi plekje in de tuin.”

Sjoukje Dijkstra