Een heel ander tweeluik

De laatste jaren zijn er nogal wat nieuwe woningen gerealiseerd in Oudewater. De twee grootste projecten waren die aan het Johannieterhof en op de Westerwal. Bij een tweetal inwoners op die Westerwal, om preciezer te zijn in de - schrik niet - Koekenfabriekhof, ging De IJsselbode op bezoek. Een van die bewoners woont al zijn hele leven in Oudewater, maar de ander woont hier, na een aantal ‘omzwervingen’ sinds vrij kort voor het eerst. Het bevalt beiden, spoiler, uitstekend.

“Het is een voorrecht dat we hier mogen wonen”, begint Peter de Wever, nog voor we een stap in zijn woning hebben gezet. “Ik vind het het mooiste appartement van Oudewater.” Hij realiseert zich uiteraard dat anderen dat ook van hun appartement vinden. Over die woning later meer. Eerst even iets meer over Peter, want hij komt niet uit Oudewater en voordat hij hier kwam wonen had hij er geen enkele binding mee. Maar dat is inmiddels, in een vrij korte tijd drastisch veranderd.

De Wever komt uit de buurt van Schagen, woonde een tijdlang in de Zaanstreek, ook nog even op Curaçao en in Portugal en daarna in De Meern. “Maar we wilden graag naar een appartement, zagen dit staan, zijn gaan kijken, hebben rondgelopen en zeiden direct ja. Dit is het.”

“En nu we er wonen en inmiddels veel mensen en plekken hebben leren kennen zeg ik, en ik meen dat, dat ik hier wel geboren had willen worden. Het voelt als thuis. En dan ook nog op deze prachtige plek. Ik sta uit het raam te kijken … en geniet.”

Wennen via Broeck, de politiek en de Westerwal

“We hadden ons vorige huis verkocht, moesten eruit, maar dit hier was nog niet klaar. We hebben een maand in Broeck gebivakkeerd; heerlijk, fantastisch. Met iedereen die daar werkt en met Don en Jamie. Het was af. En in die tijd hebben we de horeca in Oudewater goed leren kennen, en de lokale winkels. Je krijgt een band met ieder mens achter het personeel.”

“Om nog meer een band met Oudewater te krijgen en omdat ik wat wilde doen voor de stad heb ik de cursus Politiek Actief gedaan. Heel boeiend. Uiteindelijk wilde ik kiezen tussen de Onafhankelijken en de VVD. Het is die laatste geworden. Ik ben oprecht trots dat ik dit mag doen voor Oudewater. En in de raad en de fora zijn uiteraard meningsverschillen, maar altijd met respect en begrip. En wat opvalt is dat heel veel besluiten unaniem genomen worden. Dat vind ik echt mooi.”

“De laatste periode van mijn werkzame leven werk ik vooral als interimmanager en geef les; dan is het een vereiste dat je luistert naar wat er speelt en in de politiek is dat ook zo.”

“En om terug te komen op dat wonen hier: het is in deze buurt echt bijzonder goed toeven. Mensen doen wat voor elkaar. Ze hebben belangstelling, ze helpen. We hebben soms met elkaar een borrel of zoiets. Laatst hebben we voor de buurtbewoners een pan erwtensoep gemaakt, dan wordt rondgeappt wanneer en waar en er komen heel wat mensen. Een volgende keer verzint iemand weer iets anders.”

“We zijn zo blij dat we hier mogen wonen.”

Oudewaternaar

“Ik begrijp Peter wel”, laat Kees Vink (ja, er zijn er meer, maar welke hier aan het woord is ontdekt de lezer gaandeweg vanzelf) ons weten. “Ik ben in Oudewater geboren, heb er mijn hele leven gewoond en wilde er nooit weg. Via de Lange Burchwal, Brede dijk, Molenwal, Lijnbaan naar nu de Westerwal.” Kees vertelt over hoe het blokje op de Lijnbaan, ontworpen door neef Kees Vink, met een zestal toenmalige bewoners is gerealiseerd. “Ik werkte toen hard en was ook hard bezig in mijn nieuwe huis. Dat was echt aanpoten.”

“En wat de Westerwal betreft leek het er eerst op dat ik ernaast greep, maar uiteindelijk kon ik toch dit appartement kopen. Ik zit hier enorm naar mijn zin.”

Werkzame leven

Mijn vader liet mijn moeder beloven dat de kinderen een opleiding zouden volgen. Voor mij werd dat de ambachtsschool, die later de LTS ging heten. Daar leerde ik voor timmerman. Ik had wel door kunnen stromen naar de MTS, maar wilde liever aan het werk. Als 15-jarige ging ik aan het werk in de bouw.” Vink somt een aantal bazen op en het blijkt dat hij het overal naar zijn zin gehad heeft. Zo rond zijn 35e startte hij zijn eigen bedrijf dat naast de Kerkwetering op Tappersheul terecht kwam. Inmiddels is Vink gestopt met werken en runt zijn zoon Ronald het bedrijf nu.

Naast zijn werk is Kees Vink ook jarenlang vrijwilliger bij de Oudewaterse brandweer geweest. Ook die klus heeft zoon Ronald overgenomen. “Weet je dat inmiddels al vier generaties Vink direct vanaf de oprichting in het brandweercorps hebben gediend?!” Overigens is Vink net zo trots op zijn andere twee kinderen (en op zijn vijf kleinkinderen en op de zes van Marjorie, zijn partner.) Tussendoor laat Peter weten dat ook hij uiteraard trots is op zíj́n twee kleinkinderen.

Varen

“Ik heb erover gedacht bij de marine te gaan, maar dat vond mijn moeder niet zo’n goed idee. Maar toen ik in dienst moest, kon ik daar gelukkig wel terecht … als matroos. Wat een heerlijke tijd. Veel gezien, en een prima sfeer. Ik voer rond Engeland, Schotland, de VS, Canada en ben zelfs boven de poolcirkel geweest. Ik heb er heel wat geleerd. Op een gegeven moment heb ik zelfs gedoken, want we moesten op zoek naar kleefmijnen. Niemand had mij precies verteld hoe ik mijn duikpak aan moest trekken en de eerste keer liep dat dus vol met koud zeewater.” Nu moet hij om de herinnering lachen; toen waarschijnlijk niet.

Maar de zee bleef kennelijk steeds trekken, want, nadat Kees Vink gestopt was met werken maakte hij nog twee zeereizen. De eerste was met het tallship Europa. Daarmee voer hij samen met zo’n 30 man van Ascension, een eiland in de Atlantische Oceaan, naar Amsterdam. “Op een gegeven moment staken we de evenaar over en daar is al net zo’n traditie aan verbonden als aan het passeren van de poolcirkel. Bij die laatste moet de punt van het schip door de jongste officier en de oudste matroos blauw getjet (een marine-uitdrukking voor verven) worden en dan komt Boreas toestemming geven om te passeren. Daar heeft verder niemand echt last van. Maar bij het passeren van de evenaar was het wel wat anders. Daar kwam ‘Neptunus’ aan boord en moesten degenen die de evenaar nog nooit hadden gepasseerd aan hem vragen of ze die wel mochten oversteken. En vervolgens werd iedereen die dat moest doen ‘gedoopt’ met restafval uit de mess of kombuis. Gelukkig stonden er wel vaten met schoon water in de buurt.”

Korte tijd daarna heeft Vink zich met nog twee anderen gewaagd aan een oversteek van Jacksonville (Florida, VS) naar Vianen in een kleine zeilboot met maar drie man sterk. “We hebben als tussenstop de Azoren aangedaan. Ook die reis was zeker een boeiend en leerzaam avontuur.”

Westerwal

Nu is Vink al weer enige tijd aan wal, en wel de Westerwal. Het bevalt hem er uitstekend en kan de ervaring van Peter de Wever zeker onderschrijven: “Het is hier goed wonen.”