Laten we het hebben over eenzaamheid

In het kader van de Week tegen Eenzaamheid ga ik op zoek naar mensen die ik mag interviewen. In mijn hoofd ontstaan mooie verhalen van mensen die alleen wonen, vaak wel kinderen en kleinkinderen hebben, maar die natuurlijk niet de hele dag om zich heen hebben. Sterker nog, blij mogen zijn als zij hun dierbaren in ieder geval één keer per week zien. Geen verwijt naar de kinderen toe, zij zijn ook druk met hun eigen gezin en werk. Het mooie verhaal zou kunnen gaan over het leven wat deze mensen geleefd hebben. Hun werk, hobby’s, vakanties. En dit jaren met hun geliefde aan hun zij. Na jaren samen zijn komt de partner te overlijden, soms na een lang of kort ziekbed, maar vaak ook plotseling. En dan. Hoe ga je dan verder? Sommige mensen weten het leven (gelukkig) weer goed op te pakken. Vinden soms nieuwe hobby’s en hebben een fijn netwerk aan lieve vrienden en familie om zich heen. Zij herkennen zichzelf helemaal niet in het eenzaam zijn. Helaas zijn er ook veel mensen die het verdriet niet meer te boven komen. Hun maatje missen waar zij het grootste gedeelte van hun leven alles mee hebben kunnen delen. Een bezoekje van de kinderen is dan fijn en wordt erg gewaardeerd, maar er zijn nog zoveel momenten op een dag, in de week, dat iemand zich alleen en eenzaam kan voelen.

Als ik wat mensen ga benaderen blijkt zo’n verhaal schrijven moeilijker dan ik dacht. Bij het noemen van het woord eenzaamheid lijken ze te schrikken of er wordt zelfs om gelachen. Ik hoop dan maar dat er ook echt wat te lachen valt en iemand het gewoon prima heeft zo. Toch denk ik te voelen dat er een behoorlijk taboe rust op eenzaamheid. Het praten erover, het toegeven ervan. En eerlijk is eerlijk, het is ook moeilijk.

Wanneer ik een praatje maak met een meneer in de winkel waarvan ik weet dat zijn vrouw vorig jaar is overleden, vraag ik hoe het met hem gaat. Hij kijkt me verrast aan. Een bedenkelijke blik volgt, welke al snel veranderd in een verdrietige. “Ik mis gewoon mijn vrouw.” Ik knik begrijpelijk naar hem. “Iedereen denkt maar dat je zomaar door kunt gaan, maar dat is echt niet makkelijk als je zo lang samen bent geweest.” De man is duidelijk opgelucht dat hij er even over kan praten.

Door iemand te interviewen over eenzaamheid hoop ik een fijn gesprek op gang te krijgen, waar mensen ‘opgelucht’ op terug kunnen kijken. Even hun verhaal kwijt kunnen. Met het mooie verhaal hoop ik lezers te laten zien dat het meer voorkomt dan je denkt. En niet alleen bij ouderen, maar juist ook onder jongeren. Dat die ene meneer of mevrouw bij jou in het dorp best eens een praatje zou willen maken. Of dat stille meisje het heel leuk zou vinden om eens aangesproken te worden. Maar ook zou ik juist eenzame lezers willen inspireren met mooie verhalen van alleenstaande mensen die zich absoluut niet eenzaam voelen. Hoe zij dat dan doen. Wie weet vind ik volgend jaar iemand die zijn of haar verhaal met mij, maar ook vooral met u zou willen delen.

Mireille van der Ham